تحلیل روان شناختی مدیریت کلاس در تسهیل تعاملات آموزشی با رویکرد سازنده گرایی معلمان

هدف اصلی این پژوهش، تبیین جایگاه مدیریت کلاس درس در تسهیل تعاملات آموزشی با تاکید بر پارادایم سازنده گرایی است تا ابعاد روان شناختی گذار از کنترل رفتار به مدیریت محیط یادگیری واکاوی شود. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی است که با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و اسنادی به بررسی نظریه های یادگیری پرداخته است. برای تحلیل محتوا، از مدل تحلیل مفهومی و استدلال استقرایی استفاده شد تا پیوند میان مولفه های روان شناختی امنیت روانی، خودتنظیمی و داربست بندی آموزشی با کیفیت تعاملات در کلاس استخراج گردد. یافته های پژوهش نشان می دهد که در رویکرد سازنده گرا، مدیریت کلاس نه یک ابزار انضباطی، بلکه فرآیندی تسهیل گر برای ساخت معناست که از طریق ایجاد جو ایمنی شناختی، زمینه را برای مشارکت فعال دانش آموزان فراهم می آورد. نتایج حاکی از آن است که واگذاری عاملیت به دانش آموز و ایفای نقش معلم به عنوان تسهیل گر، مستقیما منجر به افزایش انگیزش درونی و عمق یادگیری می شود. در نهایت، مدل پیشنهادی بر مبنای تنظیم محیط یادگیری به جای مدیریت رفتاری، چارچوبی نوین را برای ارتقای تعاملات آموزشی ارائه می دهد که در آن، خطا به مثابه ابزار یادگیری نگریسته شده و تعاملات چندسویه میان کنشگران آموزشی نهادینه می گردد. این یافته ها دلالت بر ضرورت تغییر نگرش معلمان از اقتدار سنتی به سوی حمایتگری روان شناختی جهت ارتقای خروجی های یادگیری دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، سازنده گرایی ، تعاملات آموزشی ، امنیت روانی ، تسهیل گری ، خودتنظیمی