تبیین تاثیر راهبردهای حمایتی معلم بر بهبود شاخص های هیجانی و رشد شخصیت دانش آموزان

نقش معلم در دوره ابتدایی فراتر از انتقال صرف دانش بوده و به عنوان یکی از مهم ترین عوامل روانی–اجتماعی در شکل گیری شخصیت و سلامت روان دانش آموزان شناخته می شود. این مقاله مروری با هدف بررسی نقش معلم در کاهش اضطراب و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان دوره ابتدایی تدوین شده است. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که معلم از طریق ایجاد فضای امن روانی، به کارگیری شیوه های تدریس حمایتی، ارائه بازخوردهای سازنده و تقویت تعامل مثبت در کلاس می تواند به طور مستقیم بر کاهش اضطراب تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان اثرگذار باشد. همچنین رفتارهای همدلانه، عدالت آموزشی، و توجه به تفاوت های فردی از جمله عواملی هستند که زمینه رشد احساس ارزشمندی و در نتیجه افزایش اعتمادبه نفس را فراهم می کنند. در این میان، سبک مدیریت کلاس و نگرش معلم نسبت به خطا و یادگیری نقش تعیین کننده ای در تجربه هیجانی دانش آموزان دارد؛ به گونه ای که رویکردهای تنبیهی و رقابتی معمولا موجب افزایش اضطراب، و در مقابل، رویکردهای تشویقی و مشارکتی موجب تقویت خودکارآمدی می شوند. این مقاله همچنین نشان می دهد که آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی توسط معلم و ایجاد فرصت های موفقیت تدریجی برای دانش آموزان، از مهم ترین راهبردهای ارتقای اعتمادبه نفس در سال های ابتدایی تحصیل است. در مجموع، معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و الگوی رفتاری، نقشی کلیدی در شکل دهی تجربه تحصیلی مثبت و سلامت روانی دانش آموزان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

معلم ، اضطراب تحصیلی ، اعتمادبه نفس ، دوره ابتدایی ، سلامت روان