بررسی مدیریت کلاس های مجازی از منظر اجتماعی و رابطه میان مدیریت کلاس مجازی و انزوای اجتماعی دانش آموزان

در این پژوهش، مدیریت کلاس های مجازی از منظر جامعه شناسی آموزش به عنوان پدیده ای چندبعدی مورد بررسی قرار گرفت و نتایج نشان داد که این نوع مدیریت نه صرفا یک تغییر فنی در شیوه تدریس، بلکه تحولی عمیق در مناسبات آموزشی، روابط قدرت، الگوهای تعامل و سازوکارهای بازتولید یا کاهش نابرابری های اجتماعی است. کلاس مجازی فضایی است که در آن، عناصر سنتی آموزش از جمله حضور فیزیکی، نظارت مستقیم، ارتباط چهره به چهره، هویت جمعی کلاس و اقتدار ملموس معلم دچار دگرگونی می شوند و همین امر سبب می گردد که مدیریت آن نیازمند بازاندیشی نظری و عملی باشد. یافته های پژوهش نشان داد که با انتقال آموزش از محیط حضوری به بستر مجازی، مدرسه دیگر تنها یک مکان فیزیکی برای انتقال دانش نیست، بلکه به شبکه ای ارتباطی تبدیل می شود که کیفیت آن به شدت به زیرساخت های فناورانه، سرمایه فرهنگی خانواده، مهارت دیجیتال معلمان و دانش آموزان و همچنین توانایی نظام آموزشی در ایجاد حس تعلق و انسجام اجتماعی وابسته است. در چنین شرایطی، مدیریت کلاس مجازی دیگر به معنای صرف کنترل رفتار دانش آموزان یا سازماندهی محتوای درسی نیست، بلکه فرآیندی پیچیده برای حفظ پیوندهای اجتماعی، ایجاد مشارکت، بازتولید انگیزه و جلوگیری از انزوای آموزشی و عاطفی محسوب می شود. یکی از مهم ترین محورهای بحث در این پژوهش، رابطه میان مدیریت کلاس مجازی و انزوای اجتماعی دانش آموزان بود. نتایج نشان داد که حذف تماس های روزمره، کاهش تعاملات غیررسمی، محدود شدن روابط همسالان و کم رنگ شدن فضای جمعی مدرسه می تواند احساس تنهایی، گسست اجتماعی و ضعف در تعلق گروهی را در میان دانش آموزان تقویت کند..

کلیدواژه ها:

جامعه شناسی آموزش ، مدیریت کلاس مجازی ، انزوای اجتماعی ، افت تحصیلی ، تعامل اجتماعی ، نابرابری دیجیتال.