مطالعه نقش یادگیری سیار در افزایش تداوم آموزش در زمان های تحصیلی اضطراری درمدارس ومراکز

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش محوری یادگیری سیار در ارتقای شاخص های تداوم فرآیند آموزش در دوران های اضطراری و بحران های تحصیلی در سطح مدارس و مراکز آموزشی طراحی و اجرا شده است تا ضرورت های نوین آموزشی را تبیین نماید. روش پژوهش در این مطالعه مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی بوده که با استفاده از ابزار فیش برداری و بررسی جامع متون علمی و تجارب بین المللی در حوزه فناوری های آموزشی دیجیتال سازمان یافته است. مدل تحلیل مطالب در این تحقیق بر پایه چارچوب تحلیل محتوای کیفی و استخراج مضامین کلیدی مرتبط با پایداری آموزشی در بستر پلتفرم های سیار استوار است که به بررسی تعاملات میان تکنولوژی و یادگیرنده می پردازد. نتایج به دست آمده از این مطالعه نشان دهنده آن است که یادگیری سیار به واسطه ویژگی هایی نظیر انعطاف پذیری زمانی، دسترسی بی مرز به منابع دانش و شخصی سازی یادگیری، مانع از گسست آموزشی در زمان تعطیلی فیزیکی مدارس می گردد. یافته های پژوهش همچنین موید این مطلب است که به کارگیری هوشمندانه ابزارهای سیار موجب تقویت تاب آوری تحصیلی دانش آموزان و بهبود مشارکت فعال آنان در محیط های مجازی شده و از افت کیفیت یادگیری به شکل معناداری جلوگیری می کند. علاوه بر این، نتایج نشان داد که استقرار این نظام آموزشی مستلزم زیرساخت های فنی مناسب و ارتقای مهارت های دیجیتال معلمان برای مدیریت بهینه کلاس های درس در شرایط بحرانی است. در نهایت، این پژوهش بر اهمیت بازنگری در برنامه ریزی های کلان آموزشی و تدوین پیوست های پدافند غیرعامل در نظام تعلیم و تربیت با تکیه بر ظرفیت های یادگیری سیار به عنوان راهکاری راهبردی و پایدار تاکید نموده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری سیار ، تداوم آموزش ، شرایط اضطراری تحصیلی ، مدیریت بحران آموزشی ، فناوری های نوین یادگیری.