هوش مصنوعی و آینده آموزش در مدارس
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 22
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_1321
تاریخ نمایه سازی: 15 مرداد 1405
چکیده مقاله:
مقدمه و بیان مسئله: ورود هوش مصنوعی به عرصه آموزش، نویدبخش تحولی بنیادین در روش های تدریس، یادگیری و مدیریت مدارس است. با وجود پتانسیل بالای این فناوری در شخصیسازی آموزش، ارائه بازخورد آنی و خودکارسازی فرایندهای اداری، همچنان ابهامات جدی درباره چگونگی جایگزینی یا همکاری هوش مصنوعی با معلمان، شکاف دیجیتالی و پیامدهای اخلاقی آن وجود دارد. مسئله اصلی این است که نظام های آموزشی سنتی تا چه اندازه آماده پذیرش و بهره گیری موثر از قابلیت های هوش مصنوعی هستند و این فناوری چگونه میتواند به عدالت آموزشی و بهبود کیفیت یادگیری کمک کند. روششناسی، این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مرور نظاممند (Systematic Review) انجام شده است. با جستجو در پایگاه های معتبر نظیر Scopus، Web of Science و Eric و نیز تحلیل محتوای اسناد بالادستی آموزش و پرورش در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، تعداد ۴۷ مقاله و سند کلیدی استخراج و با استفاده از تکنیک کدگذاری سه سطحی (باز، محوری و گزینشی) مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته ها نشان میدهد که هوش مصنوعی میتواند در سه سطح اصلی نظام آموزشی مدارس تاثیرگذار باشد: سطح یادگیرنده، از طریق سیستم های تطبیقی (Adaptive Systems) که محتوا را بر اساس سطح دانش، سبک یادگیری و سرعت پیشرفت هر دانش آموز تنظیم میکنند. سطح معلم، با ارائه ابزارهای تحلیل داده برای شناسایی نقاط ضعف و قوت دانشآموزان، کاهش بار کاری از طریق تصحیح خودکار تکالیف و ارائه پیشنهادهای هوشمند برای طراحی فعالیتهای کلاسی. سطح مدیریت مدرسه، با بهینهسازی برنامهریزی درسی، پیشبینی نرخ ترک تحصیل و تسهیل ارتباط با اولیا. با این حال، چالش های اساسی شامل مقاومت معلمان در برابر تغییر، کمبود زیرساختهای دیجیتال، مسئله حریم خصوصی دادههای دانشآموزان و خطر تداوم سوگیریهای الگوریتمی است که میتواند نابرابریهای آموزشی را تشدید کند. نتیجه گیری و پیشنهادها، آینده آموزش در مدارس نه به معنای حذف معلم، بلکه به سوی «معلمی توانمندشده با هوش مصنوعی» پیش میرود. موفقیت این تحول، مستلزم سرمایه گذاری هدفمند در توانمندسازی حرفهای معلمان، بازطراحی برنامه درسی با محوریت مهارتهای تفکر انتقادی و حل مسئله و تدوین چارچوبهای حقوقی و اخلاقی شفاف است. پیشنهاد میشود سیستم های آموزشی بهجای رویکرد انفعالی، با ایجاد آزمایشگاه های نوآوری در مدارس و مشارکت دادن ذینفعان (معلمان، دانشآموزان و خانواده ها) در فرایند طراحی این فناوری ها، زمینه ساز استقبال فعال از هوش مصنوعی شوند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فاطمه طیبی
نویسنده اول
مینا کاظمی
نویسنده دوم
نسرین رضوی راد
نویسنده سوم
سمیه بهشتی جزن آبادی
نویسنده چهارم