نقش خود شفقتی در افزایش تاب آوری حرفه ای معلمان

خودشفقتی یکی از مولفه های مهم روان شناسی مثبت نگر است که به معنای برخورد مهربانانه، پذیرنده و غیرقضاوت گرانه با خود در هنگام مواجهه با شکست ها، اشتباهات و موقعیت های دشوار است. معلمان به دلیل مسئولیت های آموزشی، تربیتی، اداری و اجتماعی، همواره در معرض فشارهای روانی و شغلی قرار دارند و برای حفظ کیفیت عملکرد حرفه ای خود به ویژگی هایی مانند تاب آوری نیازمندند. هدف این مقاله بررسی نقش خودشفقتی در افزایش تاب آوری حرفه ای معلمان است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و بر اساس مطالعه کتابخانه ای انجام شده و اطلاعات آن از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی، پایان نامه ها و منابع معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد معلمانی که از سطح بالاتری از خودشفقتی برخوردار هستند، در برابر فشارهای شغلی، فرسودگی، استرس، تعارضات محیط کار و مشکلات آموزشی، انعطاف پذیری بیشتری دارند و با حفظ سلامت روان، انگیزه و رضایت شغلی، عملکرد آموزشی مطلوب تری ارائه می دهند. همچنین خودشفقتی موجب افزایش خودکارآمدی، بهبود روابط با دانش آموزان و همکاران، کاهش اضطراب و تقویت توانایی حل مسئله در معلمان می شود. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که آموزش مهارت های خودشفقتی می تواند به عنوان راهکاری موثر برای افزایش تاب آوری حرفه ای، ارتقای کیفیت تدریس و بهبود سلامت روان معلمان مورد توجه نظام آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودشفقتی ، تاب آوری حرفه ای ، معلمان ، سلامت روان ، فرسودگی شغلی ، خودکارآمدی ، استرس شغلی ، آموزش و پرورش.