بازی های سنتی ایرانی و نقش آن ها در ارتقای توانمندی های جسمانی-حرکتی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازی های بومی و محلی در توسعه مهارت های حرکتی کودکان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی بود و جامعه آماری شامل تمامی معلمان مقطع ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۲۰ معلم به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان تربیت بدنی و رشد حرکتی تایید شد (CVR = ۰.۸۵، CVI = ۰.۹۱) و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰.۹۲) تایید گردید. برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و برای تحلیل فرضیه های پژوهش از آزمون تی تک نمونه ای استفاده شد. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده ها نرمال است (p > ۰.۰۵). یافته های آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که بازی های بومی و محلی در توسعه مهارت های حرکتی درشت، ظریف، جابجایی، کنترلی، تعادل، هماهنگی، قدرت، سرعت، چابکی و انعطاف پذیری کودکان نقش معناداری دارند (p < ۰.۰۵، t > ۱.۹۶). میانگین تمامی ابعاد به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری (۳) بود. بنابراین می توان نتیجه گرفت که بازی های بومی و محلی به عنوان میراثی غنی فرهنگی و ابزاری کم هزینه آموزشی، می توانند در توسعه ابعاد مختلف مهارت های حرکتی کودکان نقش موثری ایفا کنند. پیشنهاد می شود این بازی ها در برنامه درسی رسمی کلاس های تربیت بدنی و برنامه های فوق برنامه مدارس گنجانده شوند.

کلیدواژه ها:

بازی های بومی ، بازی های محلی ، مهارت های حرکتی ، کودکان ، رشد حرکتی