شناسایی به موقع اختلالات یادگیری در سال های اولیه تحصیل

اختلالات یادگیری به عنوان یکی از شایع ترین مشکلات عصب شناختی دوران کودکی، در سال های اخیر مورد توجه بسیاری از پژوهشگران و متخصصان حوزه روان شناسی و آموزش قرار گرفته است. این اختلالات که اغلب در سال های اولیه تحصیل آشکار می شوند، در صورت عدم شناسایی به موقع می توانند پیامدهای گسترده ای در زمینه های تحصیلی، عاطفی، اجتماعی و شغلی برای فرد مبتلا به همراه داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اهمیت شناسایی به موقع اختلالات یادگیری در سال های اولیه تحصیل و سنجش میزان آگاهی معلمان از نشانه ها و شیوه های تشخیص این اختلالات انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان مقطع ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تشکیل دادند که از میان آن ها تعداد ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن از طریق روایی محتوایی با نظر استادان متخصص و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (۰/۹۲) تایید شد. داده ها با استفاده از آزمون های کولموگروف-اسمیرنوف و تی تک نمونه ای در نرم افزار SPSS مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که سطح آگاهی معلمان از نشانه ها و شیوه های شناسایی اختلالات یادگیری در حد مطلوبی قرار ندارد و بین میزان آگاهی معلمان با متغیرهایی نظیر سابقه تدریس، مقطع تحصیلی و گذراندن دوره های ضمن خدمت رابطه معناداری وجود دارد. نتایج پژوهش حاکی از ضرورت برگزاری دوره های آموزشی ضمن خدمت ویژه معلمان مقطع ابتدایی با محوریت شناسایی به موقع اختلالات یادگیری است.

کلیدواژه ها:

اختلالات یادگیری ، شناسایی به موقع ، سال های اولیه تحصیل ، معلمان ابتدایی ، آگاهی.