تاثیر فناوری های نوین ( واقعیت افزوده) بر افزایش مهارت های خودیاری دانش آموزان اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلالات عصب رشدی است که با نقص در تعاملات اجتماعی، ارتباطات و الگوهای رفتاری محدود و تکراری شناخته می شود و این ویژگی ها می توانند یادگیری مهارت های خودیاری را با دشواری های فراوان همراه سازند. مهارت های خودیاری، از جمله انجام فعالیت های روزمره، رعایت بهداشت فردی، تغذیه، لباس پوشیدن و مراقبت از خود، نقش اساسی در افزایش استقلال فردی، ارتقای کیفیت زندگی و مشارکت اجتماعی این دانش آموزان دارند. ازاین رو، استفاده از روش های آموزشی نوین و مبتنی بر فناوری برای ارتقای این مهارت ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فناوری های نوین، به ویژه فناوری واقعیت افزوده، بر افزایش مهارت های خودیاری دانش آموزان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. این مطالعه از نظر روش، مروری و مبتنی بر تحلیل و تلفیق یافته های پژوهش های معتبر فارسی و انگلیسی در حوزه آموزش ویژه، روان شناسی، توان بخشی و فناوری های آموزشی است. یافته های بررسی نشان داد که فناوری واقعیت افزوده با ایجاد محیط های آموزشی تعاملی، نمایش گام به گام فعالیت ها، ارائه بازخورد فوری، امکان تمرین مکرر، بهره گیری از محرک های دیداری و شنیداری و فراهم کردن شرایط یادگیری در محیطی نزدیک به موقعیت های واقعی زندگی، نقش موثری در تسهیل یادگیری مهارت های خودیاری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، فناوری های نوین آموزشی ، مهارت های خودیاری ، اختلال طیف اوتیسم ، آموزش ویژه ، دانش آموزان دارای اوتیسم ، استقلال فردی.