نسل z در برابر تخته سیاه بازنمایی شکاف نسلی در آموزش ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی شکاف نسلی میان نسل z (نسل دیجیتال) و روش سنتی تدریس مبتنی بر تخته سیاه در نظام آموزشی ایران انجام شده است. این تحقیق از نظر روش شناسی، توصیفی-پیمایشی و از نظر رویکرد، کمی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه های ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل می دهند که از میان آن ها ۳۸۴ نفر با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و جامعه شناسی آموزش و پرورش مورد تایید قرار گرفت (CVR=۰/۸۵، CVI=۰/۹۱) و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α=۰/۹۲) تایید شد. پرسشنامه شامل ۳۵ گویه در پنج بعد درگیری شناختی، درگیری عاطفی، ماندگاری یادگیری، ترجیح فناوری و تعامل معلم-دانش آموز بود. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع و آزمون تی تک نمونه ای برای آزمون فرضیه ها تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که دانشجویان نسل z نگرش منفی معناداری نسبت به استفاده انحصاری از تخته سیاه در کلاس درس دارند (M=۲/۱۴، SD=۰/۷۸، t(۳۸۳)=-۲۱/۵۶، p<۰/۰۰۱). همچنین نتایج بیانگر ترجیح قوی دانشجویان به روش های دیجیتالی یکپارچه و آموزش ترکیبی است. پژوهش حاضر نتیجه می گیرد که شکاف نسلی قابل توجهی میان یادگیرندگان نسل z و آموزش سنتی متمرکز بر تخته سیاه در ایران وجود دارد و پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی، راهبردهای جامعی برای ادغام فناوری های نوین آموزشی در برنامه درسی ایران تدوین کنند و در عین حال نقاط قوت آموزشی روش های سنتی را حفظ نمایند

کلیدواژه ها:

نسل z ، تخته سیاه ، شکاف نسلی ، آموزش ایران ، فناوری آموزشی ، یادگیری ترکیبی