تحلیل تاثیر یادگیری فعال، ارزشیابی تکوینی، بازخورد اثربخش، فراشناخت و تفکر انتقادی بر یادگیری عمیق دانش آموزان

آموزش و پرورش در قرن بیست ویکم با تحولاتی بنیادین روبه رو شده است که پیامد آن تغییر نگرش از آموزش مبتنی بر انتقال صرف اطلاعات به آموزش مبتنی بر ساخت دانش، پرورش مهارت های شناختی و تربیت یادگیرندگان مستقل و توانمند است. در نظام های آموزشی نوین، موفقیت دانش آموزان تنها با میزان محفوظات یا توانایی بازگویی مطالب سنجیده نمی شود، بلکه کیفیت یادگیری، میزان درک مفاهیم، توانایی تحلیل و کاربرد دانش، قدرت حل مسئله، خلاقیت، خودتنظیمی و انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید، شاخص های اصلی اثربخشی آموزش به شمار می روند. از این رو، مفهوم «یادگیری عمیق» به عنوان یکی از مهم ترین اهداف تعلیم و تربیت معاصر مورد توجه پژوهشگران، سیاست گذاران آموزشی و معلمان قرار گرفته است. یادگیری عمیق فرآیندی است که طی آن دانش آموزان به جای حفظ کردن مطالب به صورت سطحی، مفاهیم را درک می کنند، میان دانش های پیشین و جدید ارتباط برقرار می سازند، توانایی تحلیل و ارزیابی اطلاعات را کسب می کنند و آموخته های خود را در حل مسائل واقعی به کار می گیرند. این نوع یادگیری زمینه ساز رشد شناختی، افزایش انگیزش درونی، توسعه مهارت های تفکر سطح بالا و یادگیری مادام العمر است. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به تحلیل تاثیر یادگیری فعال، ارزشیابی تکوینی، بازخورد اثربخش، فراشناخت و تفکر انتقادی بر یادگیری عمیق دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که یادگیری عمیق دانش آموزان حاصل تعامل و هم افزایی مولفه هایی همچون یادگیری فعال، ارزشیابی تکوینی، بازخورد اثربخش، فراشناخت و تفکر انتقادی است؛ به گونه ای که تقویت هم زمان این عوامل می تواند کیفیت یادگیری، ماندگاری دانش، توانایی حل مسئله، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را به طور چشمگیری ارتقا داده و زمینه تحقق اهداف نظام های آموزشی نوین را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، ارزشیابی تکوینی ، بازخورد اثربخش ، یادگیری عمیق ، تفکر انتقادی