نقش فناوری های نوین در ارتقای کیفیت تدریس در مدارس

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش فناوری های نوین در ارتقای کیفیت تدریس در مدارس دوره دوم متوسطه شهر تهران بود. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دبیران دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تشکیل می دادند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای تعداد ۲۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ۵۰ گویه ای بود که بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت طراحی شد و روایی آن توسط جمعی از متخصصان علوم تربیتی و فناوری آموزشی مورد تایید قرار گرفت. پایایی ابزار نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (α=۰/۹۲) محاسبه شد. تجزیه و تحلیل داده ها با بهره گیری از نرم افزار SPSS-۲۶ در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نمرات کیفیت تدریس در بعد استفاده از فناوری های نوین به طور معناداری بالاتر از میانگین فرضی (۳) بود (p<۰/۰۰۱). همچنین نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که بین مولفه های یادگیری الکترونیکی، تدریس هوشمند، واقعیت مجازی، هوش مصنوعی و تلفن همراه آموزشی با کیفیت تدریس رابطه معناداری وجود دارد. بر اساس یافته های پژوهش، به کارگیری هدفمند فناوری های نوین در فرایند یاددهی-یادگیری می تواند نقش موثری در بهبود کیفیت تدریس، افزایش انگیزه فراگیران، ارتقای سطح یادگیری و توسعه مهارت های تفکر انتقادی دانش آموزان ایفا کند. در پایان، پیشنهادات کاربردی برای بهره گیری بهینه از فناوری های نوین در نظام آموزشی ارائه شد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین ، کیفیت تدریس ، یادگیری الکترونیکی ، مدارس هوشمند ، تدریس اثربخش.