شکاف نسل ها در کلاس درس؛ چرا معلم و دانش آموز همدیگر را کمتر می فهمند؟

پژوهش حاضر با هدف بررسی شکاف نسلی میان معلمان و دانش آموزان در مدارس ایران و تحلیل پیامدهای آن بر ارتباطات آموزشی، کیفیت یادگیری و رابطه ی معلم و دانش آموز انجام شده است. با گسترش روزافزون فناوری های دیجیتال، شبکه های اجتماعی و تحولات فرهنگی، فاصله ی میان نسل های مختلف به یکی از چالش های اصلی نظام آموزشی تبدیل شده است. این پژوهش به روش توصیفی-پیمایشی و با رویکرد کمی انجام شد. جامعه ی آماری شامل کلیه ی معلمان و دانش آموزان دوره ی متوسطه ی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۸۰ معلم و ۴۲۰ دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ی محقق ساخته بود که روایی آن توسط صاحب نظران علوم تربیتی تایید و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α=۰/۸۹) محاسبه شد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای انجام شد. یافته ها نشان داد شکاف نسلی در پنج بعد الگوهای ارتباطی، نظام ارزشی، نگرش به اقتدار، انتظارات آموزشی و کاربرد فناوری های دیجیتال معنادار است. نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد معلمان و دانش آموزان، فضای کلاس درس را به گونه ای متفاوت ادراک می کنند و بیشترین میزان اختلاف در بعد الگوهای ارتباطی و کاربرد فناوری های دیجیتال بود (p<۰/۰۱). این پژوهش می تواند راهگشای برنامه ریزان آموزشی، مدیران مدارس و دوره های تربیت معلم برای کاهش شکاف نسلی و ارتقای کیفیت آموزش باشد

کلیدواژه ها:

شکاف نسلی ، رابطه ی معلم و دانش آموز ، ارتباطات آموزشی ، فناوری های دیجیتال ، مدیریت کلاس درس