بررسی نقش ابزارهای دیجیتال تعاملی (تخته ی هوشمند، واقعیت افزوده، شبیه سازها) در یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ابزارهای دیجیتال تعاملی شامل تخته ی هوشمند، واقعیت افزوده و شبیه سازهای آموزشی در فرایند یادگیری دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه درصدد است تا مشخص سازد که آیا این فناوری ها بر افزایش مشارکت تحصیلی، انگیزش، درک مفهومی و ماندگاری یادگیری دانش آموزان در مدارس ایران تاثیر معناداری دارند یا خیر. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی و از نوع کاربردی بود. جامعه ی آماری شامل معلمان و دانش آموزان دوره ی متوسطه ی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ی محقق ساخته بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و برنامه ی درسی تایید و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۱) محاسبه شد. به منظور تحلیل داده ها، ابتدا آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها اجرا شد و سپس از آزمون تی تک نمونه ای برای آزمون فرضیه های پژوهش استفاده گردید. یافته ها نشان داد که ابزارهای دیجیتال تعاملی بر تمامی ابعاد یادگیری دانش آموزان شامل افزایش توجه، مشارکت فعال، عمق درک مفهومی و ماندگاری یادگیری تاثیر مثبت و معناداری دارند. در میان ابزارهای بررسی شده، واقعیت افزوده بیشترین تاثیر را بر درک مفهومی، تخته ی هوشمند بیشترین تاثیر را بر تعامل کلاسی و مشارکت، و شبیه سازهای آموزشی بیشترین تاثیر را بر یادگیری تجربی و مهارتی داشتند. پژوهش نتیجه می گیرد که ادغام نظام مند این ابزارها در برنامه ی درسی، همراه با آموزش معلمان و توسعه ی زیرساخت ها، می تواند به طور چشمگیری کیفیت آموزش در ایران را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

ابزارهای دیجیتال تعاملی ، تخته ی هوشمند ، واقعیت افزوده ، شبیه سازهای آموزشی ، یادگیری دانش آموزان ، فناوری آموزشی