مقایسه ی اثربخشی تدریس سنتی با تدریس مبتنی بر سیستم های هوشمند یادگیری تطبیقی در پیشرفت تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه ی اثربخشی تدریس سنتی با تدریس مبتنی بر سیستم های هوشمند یادگیری تطبیقی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی با طرح مقایسه ای-علی بود. جامعه ی آماری شامل کلیه ی معلمان و دانش آموزان دوره ی متوسطه ی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ی محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و برنامه ی درسی تایید شد (CVR = ۰/۸۷، CVI = ۰/۹۱) و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۳) به دست آمد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها و آزمون تی تک نمونه ای برای آزمون فرضیه ها انجام گرفت. یافته ها نشان داد که تدریس سنتی اثر متوسطی بر پیشرفت تحصیلی دارد (M = ۳/۱۲، SD = ۰/۷۴)، در حالی که سیستم های هوشمند یادگیری تطبیقی اثر قابل توجه بیشتری نشان دادند (M = ۴/۲۳، SD = ۰/۶۸) و این تفاوت از نظر آماری معنادار بود (t = ۱۲/۴۵، p < ۰/۰۰۱). نتایج حاکی از آن است که سیستم های هوشمند یادگیری تطبیقی با ارائه ی محتوای شخصی سازی شده، بازخورد فوری و مسیرهای یادگیری منطبق با ویژگی های فردی یادگیرندگان، می توانند به طور چشمگیری پیشرفت تحصیلی را ارتقا دهند. پژوهش حاضر، ادغام فناوری های یادگیری تطبیقی در نظام آموزشی ایران را به عنوان مکملی برای روش های سنتی توصیه می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس سنتی ، سیستم های هوشمند یادگیری تطبیقی ، سیستم های تدریس خصوصی هوشمند ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری شخصی سازی شده