بررسی نقش هوش مصنوعی، یادگیری شخصی سازی شده، خودتنظیمی تحصیلی و انگیزش پیشرفت در ارتقای عملکرد آموزشی دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 18
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_1163
تاریخ نمایه سازی: 15 مرداد 1405
چکیده مقاله:
در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان تحت تاثیر تحولات شگرف فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، با تغییرات بنیادینی مواجه شده اند. ظهور فناوری های دیجیتال، گسترش اینترنت، توسعه سامانه های یادگیری الکترونیکی و افزایش دسترسی به داده های آموزشی، موجب شده است که الگوهای سنتی آموزش جای خود را به رویکردهای نوین، تعاملی و یادگیرنده محور بدهند. در این میان، هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های تحول آفرین قرن بیست و یکم، توانسته است ظرفیت های بی سابقه ای را برای ارتقای کیفیت آموزش، بهبود فرایند یادگیری و افزایش عملکرد تحصیلی دانش آموزان فراهم آورد. این فناوری نه تنها ابزارهای آموزشی را هوشمندتر ساخته، بلکه امکان طراحی محیط های آموزشی انعطاف پذیر، شخصی سازی شده و مبتنی بر نیازهای فردی هر دانش آموز را نیز فراهم کرده است. عملکرد آموزشی دانش آموزان یکی از مهم ترین شاخص های ارزیابی کیفیت نظام های آموزشی محسوب می شود. عملکرد آموزشی مفهومی چندبعدی است که صرفا به کسب نمرات بالا در آزمون ها محدود نمی شود، بلکه شامل میزان یادگیری عمیق، توانایی حل مسئله، تفکر انتقادی، خلاقیت، مشارکت در فعالیت های آموزشی، انگیزه یادگیری، استمرار در تحصیل و توانایی انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی زندگی نیز می شود. پژوهشگران علوم تربیتی معتقدند عملکرد آموزشی حاصل تعامل پیچیده عوامل فردی، روان شناختی، اجتماعی، آموزشی و فناوری است؛ به گونه ای که هیچ عامل واحدی به تنهایی قادر به تبیین موفقیت یا شکست تحصیلی دانش آموزان نیست. از این رو، شناسایی عوامل موثر بر عملکرد آموزشی و بررسی روابط میان این عوامل، همواره یکی از موضوعات اساسی تحقیقات آموزشی بوده است. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی نقش هوش مصنوعی، یادگیری شخصی سازی شده، خودتنظیمی تحصیلی و انگیزش پیشرفت در ارتقای عملکرد آموزشی دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که هوش مصنوعی، یادگیری شخصی سازی شده، خودتنظیمی تحصیلی و انگیزش پیشرفت، به عنوان چهار مولفه مکمل و تعامل گر، نقش مهمی در ارتقای عملکرد آموزشی دانش آموزان دارند. بهره گیری هدفمند از این عوامل در کنار برنامه ریزی آموزشی مناسب، توانمندسازی معلمان و توسعه زیرساخت های فناوری، می تواند زمینه ساز بهبود کیفیت یادگیری، افزایش موفقیت تحصیلی و پرورش دانش آموزانی مستقل، خلاق و آماده برای مواجهه با چالش های آینده باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
ژیلا رضائی ویایئی
نویسنده اول