استفاده از تلفن همراه و اپلیکیشن های آموزشی در اموزش زبان انگلیسی

گسترش سریع فناوری های همراه و دسترسی گسترده به اپلیکیشن های آموزشی، فرصت های بی سابقه ای را برای یادگیری زبان دوم، به ویژه در بستر یادگیری زبان انگلیسی در ایران، فراهم آورده است. پژوهش حاضر به بررسی نقش تلفن همراه و اپلیکیشن های آموزشی در آموزش و یادگیری زبان انگلیسی، با تمرکز ویژه بر آموزش عالی و موسسات زبان ایران می پردازد. این مطالعه با بهره گیری از روش کیفی-تحلیلی و با تلفیق مبانی نظری یادگیری زبان با کمک تلفن همراه (MALL)، نظریه ساخت گرایی یادگیری و دیدگاه های اجتماعی-فرهنگی، به بررسی چگونگی تحول یادگیری واژگان، مهارت شنیداری، مهارت گفتاری و خودمختاری زبان آموزان توسط دستگاه های همراه می پردازد. پژوهش حاضر با استناد به مطالعات تجربی انجام شده در دانشگاه ها و مدارس ایران، امکانات و محدودیت های اپلیکیشن هایی نظیر دولینگو، ببل، مم رایز، کوئیزلت و کانال های آموزشی مبتنی بر تلگرام را مورد کاوش قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که در صورت ادغام نظام مند، اپلیکیشن های همراه می توانند به طور معناداری موجب افزایش مشارکت، انگیزش و خودتنظیمی یادگیرندگان شوند؛ با این حال، اثربخشی آن ها تحت تاثیر متغیرهایی نظیر سطح تسلط زبان آموز، راهنمایی معلم، سواد دیجیتال و طراحی آموزشی اپلیکیشن تعدیل می شود. پژوهش نتیجه می گیرد که یادگیری همراه نباید جایگزین آموزش کلاسی تلقی شود، بلکه ابزاری مکمل است که در صورت داربست گذاری مناسب، یادگیری را فراتر از مرزهای زمانی و مکانی گسترش می دهد. این مطالعه پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی، طراحان برنامه درسی و معلمان زبان در ایران، راهبردهای یادگیری همراه را در برنامه های درسی رسمی ادغام کرده، برنامه های تربیت معلم ترتیب دهند و دسترسی عادلانه به منابع دیجیتال را در میان گروه های مختلف اقتصادی-اجتماعی تضمین کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری زبان با کمک تلفن همراه (MALL) ، اپلیکیشن های آموزشی ، آموزش زبان انگلیسی ، تلفن همراه ، بافت EFL ایران ، خودمختاری یادگیرنده ، آموزش زبان با کمک رایانه (CALL)