تبیین نقش یادگیری ترکیبی و کلاس درس معکوس در ارتقای یادگیری خودراهبر و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

تحولات ناشی از گسترش فناوری های آموزشی و تغییر در نیازهای یادگیرندگان، نظام های آموزشی را به سوی استفاده از رویکردهای نوین تدریس سوق داده است. در این میان، یادگیری ترکیبی و کلاس درس معکوس به عنوان دو الگوی موثر، توجه بسیاری از پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی را به خود جلب کرده اند. یادگیری ترکیبی با تلفیق آموزش حضوری و مجازی، فرصت های متنوعی برای دسترسی به محتوا، تعامل با منابع آموزشی و مشارکت فعال دانش آموزان فراهم می آورد. کلاس درس معکوس نیز با انتقال ارائه اولیه محتوا به خارج از کلاس و اختصاص زمان کلاس به تمرین، بحث و حل مسئله، زمینه یادگیری عمیق تر و تعامل موثرتر را ایجاد می کند. یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های مورد نیاز دانش آموزان در آموزش نوین، بیانگر توانایی آنان در تعیین اهداف یادگیری، برنامه ریزی، انتخاب راهبردها، مدیریت زمان، نظارت بر پیشرفت و ارزیابی نتایج است. عملکرد تحصیلی نیز به عنوان یکی از شاخص های مهم موفقیت آموزشی، نه تنها نمرات درسی، بلکه فهم مفاهیم، توانایی حل مسئله، مشارکت فعال و کاربرد آموخته ها را دربرمی گیرد. بر اساس مبانی نظری و پیشینه های پژوهشی، این فرض تقویت می شود که استفاده هدفمند از یادگیری ترکیبی و کلاس معکوس می تواند با ایجاد فرصت برای مشارکت بیشتر و مسئولیت پذیری یادگیرنده، زمینه رشد خودراهبری و بهبود عملکرد تحصیلی را فراهم سازد. یادگیری ترکیبی و کلاس درس معکوس در اغلب مطالعات با پیامدهای مثبتی همچون افزایش انگیزش تحصیلی، بهبود مشارکت دانش آموزان، تقویت استقلال در یادگیری، ارتقای کیفیت تعامل معلم و دانش آموز و بهبود عملکرد تحصیلی همراه بوده اند. این رویکردها به دانش آموز کمک می کنند تا در زمان و مکان مناسب به یادگیری بپردازد، محتوای آموزشی را با سرعت فردی خود دنبال کند و در کلاس با آمادگی بیشتری حضور یابد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، کلاس درس ، معکوس ، یادگیری خودراهبر ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان