ارائه مدل تبیینی پیش بینی سلامت روان بر اساس هوش هیجانی، حمایت اجتماعی ادراک شده و سبک های مقابله ای با نقش میانجی خودکارآمدی

هدف از پژوهش حاضر، ارائه و آزمون یک مدل تبیینی برای پیش بینی سلامت روان بر اساس هوش هیجانی، حمایت اجتماعی ادراک شده و سبک های مقابله ای با توجه به نقش واسطه ای خودکارآمدی بود. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و الگویابی معادلات ساختاری است که به منظور بررسی روابط مستقیم و غیرمستقیم میان متغیرهای مذکور طراحی گردید. هوش هیجانی و حمایت اجتماعی ادراک شده به طور مستقیم اثر مثبت و معناداری بر سلامت روان و خودکارآمدی داشتند. همچنین مشخص شد که سبک های مقابله ای مسئله محور به صورت مثبت و سبک های مقابله ای هیجان محور ناکارآمد به صورت منفی سلامت روان را پیش بینی می کنند، که این امر نشان دهنده اهمیت نوع مواجهه فرد با چالش های زندگی در تعیین سطح بهزیستی روان شناختی اوست.خودکارآمدی نیز نقش میانجی معناداری را در رابطه میان هوش هیجانی، حمایت اجتماعی ادراک شده و سبک های مقابله ای با سلامت روان ایفا می کند. به عبارتی، منابع درونی و بیرونی افراد نه تنها به صورت مستقیم، بلکه از مسیر تقویت باورهای خودکارآمدی شخصی می توانند زمینه ساز کاهش تنیدگی و بهبود شاخص های سلامت روان شوند. این یافته ها اهمیت تمرکز بر سازه های شناختی و باورهای توانمندی فردی را به عنوان عاملی کلیدی در تبدیل پتانسیل های روانی به رفتارهای سازگارانه نشان می دهد. نتایج این پژوهش بر ضرورت اتخاذ دیدگاهی جامع و چندبعدی در مطالعه سلامت روان تاکید دارد و نقش محوری خودکارآمدی را در پیوند دادن منابع هیجانی و اجتماعی به پیامدهای مثبت روانی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

پیش بینی ، سلامت روان ، هوش هیجانی ، حمایت اجتماعی ، ادراک شده ، سبک های مقابله ای ، خودکارآمدی