بررسی نقش مشاور مدرسه در شناسایی، پیشگیری و مدیریت رفتارهای خودآسیب رسان

رفتارهای خودآسیب رسان در دانش آموزان از جمله مسائل پیچیده و نگران کننده حوزه سلامت روان مدرسه است که می تواند پیامدهای جسمانی، هیجانی، تحصیلی و اجتماعی گسترده ای به همراه داشته باشد. این رفتارها غالبا در واکنش به فشارهای روانی، تعارض های خانوادگی، تجربه طرد یا قلدری، ضعف مهارت های تنظیم هیجان، احساس تنهایی، ناامیدی و ناتوانی در بیان نیازهای عاطفی شکل می گیرند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مشاور مدرسه در شناسایی، پیشگیری و مدیریت رفتارهای خودآسیب رسان در دانش آموزان، به روش مروری انجام شده است. بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهشی نشان می دهد که مشاور مدرسه به دلیل ارتباط مستقیم با دانش آموزان، معلمان و خانواده ها، جایگاهی اساسی در تشخیص نشانه های هشداردهنده، ارزیابی میزان خطر، ارائه حمایت روان شناختی اولیه، آموزش مهارت های مقابله ای و ارجاع موارد پرخطر به متخصصان دارد. ایجاد رابطه ای امن و مبتنی بر اعتماد، رعایت محرمانگی حرفه ای، آموزش تنظیم هیجان، تقویت مهارت حل مسئله و طراحی برنامه ایمنی فردی از مهم ترین مداخلات مشاور محسوب می شود. همچنین، همکاری هماهنگ مشاور با خانواده، مدیر، معلمان و مراکز تخصصی سلامت روان، اثربخشی اقدامات حمایتی را افزایش می دهد. بر این اساس، تدوین دستورالعمل های مدرسه محور، ارتقای صلاحیت حرفه ای مشاوران و اجرای برنامه های پیشگیرانه فراگیر ضروری است. در مجموع، حضور فعال و تخصصی مشاور مدرسه می تواند با کاهش عوامل خطر، تقویت عوامل محافظتی و فراهم کردن حمایت به موقع، از تداوم یا تشدید خودآسیب رسانی جلوگیری کرده و زمینه بهبود سلامت روان، احساس تعلق و سازگاری تحصیلی دانش آموزان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مشاور مدرسه ، رفتارهای خودآسیب رسان ، دانش آموزان ، سلامت روان ، پیشگیری ، مدیریت بحران.