تاثیر روش بارش مغزی و پرسشگری بر توانایی حل مسئله در ریاضیات

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر دو روش تدریس فعال، یعنی بارش مغزی و پرسشگری، بر توانایی حل مسئله ریاضی دانش آموزان انجام شد. این تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه دهم متوسطه منطقه ۳ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۹۰ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۳۰ نفره شامل گروه آزمایش اول (بارش مغزی)، گروه آزمایش دوم (پرسشگری) و گروه گواه (روش سنتی) گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه استاندارد توانایی حل مسئله ریاضی لستر (۱۹۹۴) بود که توسط سلیمی و زارعی (۱۳۹۷) در ایران هنجاریابی و روایی سنجی شد و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۹ گزارش گردید. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (ANCOVA) و آزمون تعقیبی شفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که هر دو روش بارش مغزی و پرسشگری در مقایسه با روش سنتی، تاثیر معناداری بر بهبود توانایی حل مسئله ریاضی دارند (p < ۰/۰۰۱). همچنین میانگین نمرات گروه بارش مغزی به طور معناداری بالاتر از گروه پرسشگری بود. نتایج پژوهش، ضرورت بهره گیری از روش های فعال و دانش آموزمحور، به ویژه بارش مغزی، را در برنامه درسی ریاضیات دوره متوسطه مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

بارش مغزی ، پرسشگری ، توانایی حل مسئله ، آموزش ریاضی ، یادگیری فعال