بررسی موفقیت مدارس در عصر دیجیتال در گرو طراحی الگوهای بومی و منعطف ، ضمن بهره گیری از آخرین دستاوردهای فناورانه

تحول دیجیتال در نظام آموزشی فراتر از تجهیز مدارس به ابزارهای نوین و سخت افزارهای پیشرفته است و در واقع به معنای بازتعریف بنیادین تمام ارکان یادگیری در بستر یک فرهنگ جدید تعاملی است. یافته های این بررسی نشان می دهد که الگوی توسعه برنامه درسی باید از حالت سنتی و محتوامحور به سمتی حرکت کند که در آن دانش آموز محور اصلی تولید دانش قرار گیرد و فناوری به عنوان تسهیل گر این فرآیند عمل کند. این تغییر رویکرد موجب می شود که مدرسه دیگر یک فضای فیزیکی بسته نباشد بلکه به یک زیست بوم یادگیری گسترده تبدیل شود که در آن مرزهای زمان و مکان از میان رفته و یادگیری به یک جریان مستمر و مادام المرز در زندگی یادگیرنده تبدیل می گردد.یکی از یافته های محوری در این مسیر نقش تعیین کننده برنامه درسی دیجیتال در برقراری عدالت آموزشی است که از طریق رفع محدودیت های جغرافیایی و اقتصادی محقق می شود. زمانی که محتوای آموزشی باکیفیت و روش های تدریس اساتید برجسته در قالب بسترهای دیجیتال در اختیار دانش آموزان مناطق دورافتاده قرار می گیرد، یکی از بزرگترین موانع برابری آموزشی از میان می رود. این الگو به نظام آموزشی اجازه می دهد تا به جای ارائه یک محتوای واحد برای همه، مسیرهای یادگیری متنوعی را متناسب با نیازها و استعدادهای هر فرد طراحی کند و بدین ترتیب فرصت رشد را برای تمامی گروه های اجتماعی به شکلی منصفانه فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی ، تحول ، دیجیتال ، عدالت آموزشی ، کیفیت ، یادگیری ، نوآوری ، مدارس