بررسی حرکت از آموزش معلم محور به سمت یادگیری دانش آموزمحور، یکی از مهم ترین تحولات نظام های آموزشی معاصر

با توجه به تحولات گسترده نظام های آموزشی و تغییر انتظارات از مدارس در عصر حاضر، دیگر نمی توان موفقیت تحصیلی دانش آموزان را صرفا بر اساس میزان حفظ مطالب درسی یا کسب نمرات بالا ارزیابی کرد. هدف اصلی آموزش در قرن بیست و یکم، پرورش یادگیرندگانی است که توانایی اندیشیدن، تحلیل، حل مسئله، نوآوری، تصمیم گیری و سازگاری با شرایط متغیر را داشته باشند. دستیابی به چنین هدفی مستلزم آن است که فرایند یاددهی–یادگیری از شیوه های سنتی فاصله گرفته و بر یادگیری فعال، تعامل سازنده، تقویت انگیزه، حمایت روان شناختی و ایجاد فرصت های یادگیری معنادار استوار شود. در این میان، چهار متغیر راهبردهای یادگیری فعال، بازخورد اثربخش معلم، انگیزش پیشرفت و خودپنداره تحصیلی، از مهم ترین عوامل موثر بر کیفیت یادگیری محسوب می شوند که هر یک به تنهایی و به ویژه در تعامل با یکدیگر، زمینه ساز شکل گیری یادگیری عمیق و شکوفایی خلاقیت در دانش آموزان هستند.راهبردهای یادگیری فعال موجب می شوند دانش آموز از نقش منفعل دریافت کننده اطلاعات خارج شده و به یادگیرنده ای پویا، مسئولیت پذیر و مشارکت کننده در ساخت دانش تبدیل شود. هنگامی که دانش آموز در فعالیت های آموزشی مشارکت واقعی داشته باشد، درباره موضوعات مختلف پرسشگری کند، به بحث و تبادل نظر بپردازد، مسائل را تحلیل کند و راه حل های متنوع ارائه دهد، یادگیری از سطح حفظ مطالب فراتر رفته و به یادگیری عمیق، پایدار و کاربردی تبدیل می شود. چنین یادگیری ای علاوه بر افزایش ماندگاری اطلاعات، توانایی انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید و حل مسائل واقعی را نیز افزایش می دهد و زمینه رشد مهارت های شناختی سطح بالا را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، بازخورد اثربخش ، انگیزش پیشرفت ، خودپنداره تحصیلی ، یادگیری عمیق