بررسی تغییر نگاه از «تکنولوژی به عنوان وسیله» به «تکنولوژی به عنوان بستر اصلی تعامل» در یادگیری زبان انگلیسی

پژوهش حاضر نشان می دهد که تقلیل دادن چالش های تدریس معکوس به «فقدان ابزار دیجیتال» یا «سرعت پایین اینترنت»، تقلیل گرایی خطرناکی است. اگرچه زیرساخت ها شرط لازم هستند، اما شرط کافی، وجود یک «فرهنگ دیجیتال» است. در مدارس ایران، فناوری اغلب به عنوان ابزاری جانبی دیده می شود، نه به عنوان ستون فقرات یادگیری. تغییر نگاه از «تکنولوژی به عنوان وسیله» به «تکنولوژی به عنوان بستر اصلی تعامل»، نیازمند بازسازی ذهنیت تمامی کنشگران این عرصه، از سیاست گذاران آموزش و پرورش تا معلمان و خانواده هاست. دوم اینکه، مسئله «آمادگی حرفه ای معلمان» در مرکز ثقل چالش ها قرار دارد. معلمان زبان انگلیسی در ایران، علی رغم توانمندی های زبانی، در حوزه «طراحی آموزشی مدرن» دچار خلا هستند. اجرای تدریس معکوس مستلزم آن است که معلم از یک «منبع دانش» به یک «طراح تجارب یادگیری» تبدیل شود. این تغییر نقش، هویت حرفه ای معلمان را به چالش می کشد. معلمی که سال ها عادت کرده است در کلاس درس «مرجع پاسخگویی به همه سوالات» باشد، در کلاس معکوس احساس ناامنی می کند؛ چرا که باید کنترل کلاس را به فرآیندهای گروهی و فعالیت های دانش آموزان بسپارد. بنابراین، نتیجه گیری می شود که برای موفقیت این طرح، دوره های ضمن خدمت باید از آموزش های تئوریک به سمت «کارگاه های عملی تولید محتوا و مدیریت کلاس» تغییر جهت دهند. سوم، یافته ها بر ضرورت بازنگری در «نظام ارزشیابی» تاکید دارند. تا زمانی که سیستم آموزشی، «نمره» را به عنوان تنها شاخص موفقیت دانش آموز می شناسد و آزمون های کتبی استاندارد، سرنوشت تحصیلی دانش آموز را تعیین می کنند، انتظار برای مشارکت فعال دانش آموز در پیش خوانی ویدئوها امری دور از واقعیت است. دانش آموز امروز، راهبرد «حداقل تلاش برای حداکثر نمره» را در پیش گرفته است.

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس ، آموزش زبان انگلیسی ، دوره اول متوسطه ، چالش های آموزشی ، یادگیری معکوس ، ایران