بررسی فرایند یادگیری فعال و معنادار برای بهبود یادگیری مفهومی، افزایش انگیزه تحصیلی، تقویت مشارکت دانش آموزان و افزایش ماندگاری مطالب در ذهن

یکی از مهم ترین مسائل آموزش مدرسه ای آن است که بسیاری از مفاهیم، به خصوص در درس های علمی، فنی، ریاضی و حتی انسانی، برای دانش آموزان انتزاعی، دور از ذهن و دشوارفهم باقی می مانند. واقعیت افزوده و واقعیت مجازی این ظرفیت را دارند که فاصله میان مفهوم و تجربه را کاهش دهند و آنچه را در قالب متن، تصویر دوبعدی یا توضیح شفاهی به سختی فهمیده می شود، به صورت قابل مشاهده، قابل تعامل و تا حد زیادی قابل زیستن در اختیار یادگیرنده قرار دهند. از این جهت، ارزش این فناوری ها تنها در نو بودن یا جذابیت ظاهری آن ها نیست، بلکه در توانایی آن ها برای تعمیق یادگیری، تقویت فهم مفهومی و فعال سازی ذهن دانش آموز در جریان آموزش نهفته است.یافته های نظری و پژوهشی این حوزه نشان می دهد که واقعیت افزوده بیشتر در پیوند دادن محتوای آموزشی با محیط واقعی و افزایش مشاهده پذیری مفاهیم نقش دارد، در حالی که واقعیت مجازی بیشتر در ساختن محیط های شبیه سازی شده و فراهم کردن تجربه های غوطه ورانه آموزشی اثرگذار است. هر یک از این دو فناوری می تواند با توجه به ماهیت موضوع درسی، ویژگی های سنی دانش آموزان، امکانات مدرسه و هدف آموزشی معلم، کارکردی متفاوت اما مکمل داشته باشد. در آموزش مفاهیمی که نیازمند مشاهده ساختار، رابطه، حرکت یا تغییر هستند، این فناوری ها توانسته اند به کاهش دشواری یادگیری کمک کنند و دانش آموز را از یادگیری حافظه محور به یادگیری ادراکی و تحلیلی نزدیک تر سازند. این مسئله به ویژه در شرایطی اهمیت می یابد که آموزش سنتی، به تنهایی، پاسخ گوی نیازهای شناختی و انگیزشی نسل جدید دانش آموزان نیست و مدرسه ناگزیر است ابزارها و روش های خود را بازاندیشی کند.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، واقعیت مجازی ، آموزش ، مدارس