بررسی ورود هوش مصنوعی به مدرسه به عنوان فرصتی برای بهبود کیفیت آموزش، کاهش نابرابری های یادگیری و افزایش اثربخشی فرایندهای تربیتی

پذیرش فناوری های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام آموزش وپرورش را نمی توان رویدادی صرفا فنی یا وابسته به فراهم شدن ابزار و تجهیزات دانست، زیرا آنچه سرنوشت ورود هر فناوری به مدرسه را تعیین می کند، شبکه ای از عوامل انسانی، تربیتی، سازمانی و فرهنگی است که در بطن کلاس درس و مدیریت مدرسه عمل می کنند. در این چارچوب، پذیرش به معنای استفاده واقعی، پیوسته و معنادار از فناوری در خدمت یادگیری است، نه صرفا نصب نرم افزار یا راه اندازی یک سامانه. بررسی ها و تحلیل ها نشان می دهد زمانی که فناوری با مسئله های واقعی مدرسه پیوند می خورد و به حل دشواری های روزمره معلم و دانش آموز کمک می کند، امکان پذیرش افزایش می یابد. این پیوند زمانی شکل می گیرد که فناوری به زبان مدرسه ترجمه شود و درک مشترکی میان معلم، مدیر، دانش آموز و خانواده درباره چرایی و چگونگی استفاده از آن ایجاد گردد.در سطح فردی، پذیرش بیش از هر چیز به نگرش، اعتماد و احساس توانمندی کاربران وابسته است. معلم زمانی به استفاده از ابزارهای هوشمند نزدیک می شود که آن ها را همسو با شان حرفه ای خود بداند و احساس کند نقش تربیتی و راهنمایی او تقویت می شود نه تضعیف. خودکارآمدی فناورانه، تجربه های موفق اولیه، دسترسی به آموزش های کاربردی و امکان تمرین در محیطی امن، به کاهش اضطراب و افزایش تمایل به استفاده می انجامد. دانش آموز نیز زمانی در مسیر استفاده سازنده قرار می گیرد که فناوری را منصفانه، قابل اتکا و یاری دهنده بداند و در عین حال بتواند استقلال یادگیری و خودتنظیمی را تمرین کند. در این میان، عامل اعتماد نقشی بنیادین دارد؛ اعتماد به دقت بازخوردها، اعتماد به رعایت حریم خصوصی، اعتماد به اینکه داده های آموزشی علیه دانش آموز استفاده نخواهد شد و اعتماد به اینکه فناوری جایگزین رابطه انسانی در کلاس نمی شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، هوش مصنوعی ، نظام آموزش و پرورش ، سامانه های هوشمند