تبیین الگوی طراحی مساجد محلی تهران با تاکید بر الگوی مساجد سجاد و لرزاده

مساجد محلی، نقش مهمی در هویت و عملکرد محله ها دارند. این مساجد در واقع مرکزیت عملکردی و اجتماعی و فرهنگی محله ها را تعریف می نمایند. مسجد محله در طول ایام هفته برای برگزاری مراسم نماز و در ایام خاص برای نیازها و امور فرهنگی و اجتماعی محله استفاده می شود. معماری مساجد محلی تهران، دارای طرح های متنوعی هستند که برخی از آن ها دارای معماری با هویت و برخی از این لحاظ دارای ضعف و مسئله اند. هدف این مقاله ارائه الگوی طراحی مساجد محلی برای شهر تهران با استفاده از معماری مسجد سجاد و لرزاده است. این مقاله از نوع کیفی و میان رشته ای است که با روش های پژوهش تحلیلی و میدانی انجام شده است. روش پژوهش تحلیلی به صورت تحلیل محتوای متون و روش میدانی به صورت برداشت الگوی معماری مسجد سجاد و لرزاده و استخراج پلان معماری و عملکردی مسجد است. معماری مسجد سجاد و لرزاده دارای ریز فضاهایی هستند که به طور سلسله مراتبی سازگار با موقعیت زمین و کاربری های هم جوار، تنظیم شده اند: الگوی این مسجد دارای دو ورودی جداگانه برای آقایان و بانوان می باشد که ورود و خروج آقایان از ورودی خیابان جمهوری و ورود و خروج بانوان از ورودی خیابان فرعی فخررازی انجام می شود. ورود به مسجد از طریق یک نظام فضایی سلسله مراتبی و با ریزفضاهای مناسب برای همه مراجعان و انعطاف پذیر برای مناسبت های ویژه است.

کلیدواژه ها:

مسجد محلی ، معماری اسلامی ، الگوی معماری ، مسجد سجاد ، مسجد لرزاده