چالشها و مشکلات مددکاران اجتماعی در مواجهه با نوجوانان اقدام کننده به خودکشی در بیمارستانهای دولتی استان تهران: یک مطالعه کیفی

مقدمه: نوجوانی به عنوان یک دوره انتقالی از کودکی به بزرگسالی، به واسطه بحران های مختلف همچون بحران هویت، یکی از مهم ترین دوره های زندگی است و نوجوانان در ارتباط با پیشگیری از خودکشی بایستی مورد توجه ویژه مددکاران اجتماعی قرارگیرد. در این راستا، پژوهش حاضر در پی شناخت تجارب مددکاران اجتماعی شاغل در مراکز درمانی در ارتباط با نوجوانان اقدام کننده به خودکشی می باشد. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل محتوای قراردادی انجام شد. مشارکت کنندگان ۱۶ نفر از مددکاران اجتماعی درگیر با مسائل خودکشی و همچنین ۵ نفر از نوجوانان و اعضای خانواده آن ها بودند که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق جمع آوری و تحلیل شدند. برای بررسی استحکام داده ها از ۴معیار مقبولیت، قابلیت اطمینان، قابلیت انتقال و قابلیت تایید پیشنهادی گوبا و لینکن استفاده شد. یافته ها: یافته ها به مشکلات و موانع فعالیت های مددکاران اجتماعی در راستای وظایف و عملکردشان برای نوجوانان اقدام کننده به خودکشی می پردازد. از تحلیل داده ها ۸ طبقه اصلی و ۳۲ زیر طبقه بدست آمد. طبقات اصلی در قالب، موانع مربوط به شخص مددکار اجتماعی، موانع مربوط به آموزش و عمل مددکاری اجتماعی، موانع مربوط به بیمارستان (سازمانی)، موانع بین سازمانی، موانع مربوط به کادر درمان و پرسنل، موانع مربوط به بیمار و موانع مربوط به خانواده بیمار دسته بندی شدند. بحث: یافته های این پژوهش نشان می دهد که مددکاران اجتماعی در بیمارستان ها، به منظور کاهش خطر خودکشی در نوجوانان، با چالش های متعددی مواجه هستند که بر کیفیت و اثربخشی خدمات آنها تاثیر می گذارد. نتایج این مطالعه می تواند به ارائه راهکارهایی برای بهبود کیفیت خدمات مددکاری اجتماعی کمک کرده و در این راستا آموزش تخصصی مددکاران اجتماعی در زمینه شناسایی و مدیریت این موارد، افزایش همکاری بین بیمارستان ها، مراکز اورژانس اجتماعی و نهادهای حمایتی پیشنهاد میشود.

کلیدواژه ها:

Social Work ، Suicide ، Adolescents ، Social Work Interventions ، مددکاری اجتماعی ، خودکشی ، نوجوانان ، مداخلات مددکاری اجتماعی