ناهمخوانی های نهادی در سیاستگذاری رفاهی زنان: تحلیلی بر موانع نظام سیاستگذاری در برابر مشارکت سمنها

مقدمه: مشارکت سازمان های مردم نهاد (سمن ها) در سیاست گذاری رفاه زنان در ایران با وجود تاکیدات گفتمان رسمی، همچنان کم اثر و محدود باقی مانده است. این وضعیت که می توان آن را «خاموشی نهادی» سمن ها نامید، از اختلالات درونی نظام سیاستگذاری نشات می گیرد که مانع نقش آفرینی موثر این نهادها می شوند. روش: این پژوهش با رویکردی کیفی و با بهره گیری از روش تحلیل مضمون انجام شده است. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از کنشگران مدنی، سیاستگذاران، پژوهشگران حوزه زنان و مدیران سمن ها در بازه زمانی مرداد ۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۴ گردآوری و با استفاده از چارچوب تحلیل نهادی النور اوستروم تحلیل شدند. یافته ها: تحلیل داده ها هفت مضمون اصلی را نمایان ساخت: «اختلالات اطلاعاتی»، «دوگانگی در نگرش و رویکرد»، «خلا اخلاقی در عرصه قدرت»، «ناتوانی مدیریتی»، «مشارکت نمایشی»، «فساد مالی» و «شکاف بین وعده و عمل». این مضامین در قالب شبکه ای از روابط درهم تنیده، موانع چندلایه موثری را بر سر راه مشارکت سمن ها ایجاد کرده اند. بحث: از دل مضامین، الگوهای پنهان و بازدارنده ای در نظام سیاستگذاری شناسایی شد که به صورت یک چرخه معیوب عمل می کنند. برون رفت از این چرخه، مستلزم بازطراحی نهادی، تقویت سازوکارهای شفافیت، پاسخگویی و بازنگری اساسی در رویکردهای حاکم بر سیاست گذاری رفاه زنان است.

کلیدواژه ها:

: Non-Governmental Organizations (NGOs) ، welfare policymaking ، women ، social participation ، institutional dysfunction. ، سازمان های مردم نهاد ، سیاست گذاری رفاه ، زنان ، مشارکت اجتماعی ، اختلال نهادی.