بازشناسی آموزه های آئینی ورزش باستانی و جایگاه آن در تحکیم سرمایه اجتماعی در ایران

ورزش باستانی یکی از ورزش های کهن و سنتی ایران زمین است که برخاسته از بستر تاریخی و فرهنگی این سرزمین بوده و همواره تاثیرات چشمگیری بر ارزش ها، سنت ها و هنجارهای جامعه داشته است. آنچه از ظاهر این ورزش به نظر می رسد، ساختن و تقویت جسم و محافظت از آن است؛ اما با بررسی جزییات موجود در متن این ورزش و تامل در آداب و ویژگی های آن، وجوه نهفته دیگری نمایان می گردد که آن را به منبعی ارزشمند در تولید و توزیع سرمایه اجتماعی تبدیل می سازد. در این راستا، سوال اصلی مقاله این است که ورزش باستانی با خصایص خود، چه تاثیری بر سرمایه اجتماعی و فرهنگ جامعه ایران ایجاد می کند؟ پژوهش حاضر با بررسی آداب و آئین ها و جزئیات بخش های مختلف این ورزش و چگونگی شکل گیری و نحوه اجرای آن ها، به این نتیجه دست می یابد که ورزش باستانی در کنار تقویت بنیه جسمانی و قدرت بدنی، به دنبال تعلیم و آموزش خوی پهلوانی و ترویج و نهادینه کردن منش و رفتار انسانی و اخلاق دینی در متن جامعه است و از این طریق می تواند تاثیر بسزایی در فرهنگ جامعه و افزایش سرمایه اجتماعی آن داشته باشد و با در بر داشتن مولفه هایی همچون جوانمردی، افتادگی، ملی گرایی، روح حماسی و غیرت مندی، معتمد بودن و حمایت گری اجتماعی می تواند با تقویت و ترویج اعتماد و بازتولید سرمایه اجتماعی، در ایجاد همدلی و یکپارچگی جامعه نقش موثری ایفا کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ورزش باستانی بر سرمایه اجتماعی با روش توصیفی- تحلیلی نگاشته شده است.

کلیدواژه ها:

ورزش باستانی ، سرمایه اجتماعی ، اعتماد ، فرهنگ ، شبکه های اجتماعی