تربیت سیاسی نسل دیجیتال زد و توسعه سیاسی در جمهوری اسلامی ایران

این مقاله به بررسی تربیت سیاسی نسل دیجیتال زد (متولدین اواسط دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۱۰) و نقش آن در فرآیند توسعه سیاسی در جمهوری اسلامی ایران می پردازد. نسل زد، به عنوان اولین نسل کاملا دیجیتال، ویژگی های منحصربه فردی در نحوه دریافت اطلاعات، شکل گیری هویت و تعامل با مسائل سیاسی دارد. همچنین این تحقیق، تلاش دارد تا با تکیه بر مبانی نظری جامعه پذیری سیاسی، مفهوم فرهنگ سیاسی دیجیتال و ویژگی های نسل زد، چگونگی تربیت سیاسی این نسل در بستر جامعه ایران و تاثیرات بالقوه آن بر مولفه های توسعه سیاسی(مانند مشارکت، پاسخگویی و نهادسازی) مورد تحلیل قرار دهد. یافته ها و نتایج که براساس مطالعه اسناد، مقالات علمی، گزارش ها و تحلیل محتوای رسانه های مرتبط با نسل زد مانند شبکه های اجتماعی و پلتفرم های آنلاین به دست آمده، نشان می دهد که تربیت سیاسی نسل زد در ایران با چالش ها و فرصت های متعددی روبروست؛ از یک سو، دسترسی گسترده به اطلاعات و پتانسیل بالای مشارکت دیجیتال می تواند به عنوان پیشران توسعه سیاسی عمل کند، اما از سوی دیگر، شکاف نسلی، مواجهه با اطلاعات غیردقیق و گاهی ناامیدی از اثربخشی کنش سیاسی، می تواند به مانعی برای این فرآیند تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

تربیت سیاسی ، نسل زد ، توسعه سیاسی ، فرهنگ سیاسی دیجیتال