فردیت به مثابه بنیاد قانون؛ روایت تولد دولت مدرن

این مقاله به تبارشناسی مفهوم دولت مدرن از رهگذر تحلیل نسبت میان «فردیت» و «قانون» می پردازد. پرسش اصلی آن است که چگونه قانون مدرن، به مثابه ساختاری خنثی و آزادی بخش، بر بنیان فردی تهی از هر معنای متافیزیکی شکل گرفت. در فصل نخست، با تکیه بر آرای هانا آرنت و مارتین هایدگر، نسبت میان «اصل آغاز» و «کرانه مندی عمل» بررسی می شود و نشان داده می شود که قانون، حاصل تنش میان آزادی و محدودیت در بستر در-جهان-بودگی انسان است. فصل دوم، با تمرکز بر سیر گذار از پولیس یونانی به امت مسیحی، تحول قانون از نوموس به قانون الهی را صورت بندی می کند و نشان می دهد که چگونه بحران های سیاسی و پاسخ های تراژیک، زمینه ساز درونی شدن قانون و فردیت شدند. در فصل سوم، با تحلیل تاثیر نومینالیسم و کوگیتو، فرد به مثابه بنیان دولت مدرن معرفی می شود؛ فردی که در عین بنیادبودن، تهی از ذات است و همین تهی بودگی، امکان شکل گیری قانونی خنثی، بی طرف و امکان بخش را فراهم می کند.بدین ترتیب، مقاله نشان می دهد که دولت مدرن، برخلاف دولت های پیشین که متکی بر غایت های متعالی یا نظم های طبیعی بودند، بر بنیاد آزادی رادیکال و ناشناختنی فرد شکل گرفته است؛ آزادی ای که قانون مدرن، به جای جهت دهی، صرفا از آن محافظت می کند.

کلیدواژه ها:

فردیت مدرن ، تبارشناسی قانون ، دولت مدرن ، نوموس و قانون الهی ، آزادی رادیکال