بازسازی جامعه شناسی هنر از طریق نظریه رمان لوکاچ: خوانشی انتقادی از زیبایی شناسی مدرن غربی

جامعه شناسی هنر دانشی است که هنر را در نسبت با مناسبات اجتماعی و تاریخی تحلیل می کند. در این مقاله، با رجوع به آثار جورج لوکاچ، به ویژه نظریه رمان، تلاش شده است مولفه های زیبایی شناختی فرم ادبی رمان استخراج و در پیوند با شرایط اجتماعی و تاریخی ظهور آن تحلیل شوند. برخلاف رویکردهایی که هنر را تنها بازتابی از محتوا یا مضامین اجتماعی می دانند، نظریه ی لوکاچ بر تحلیل زیبایی شناسانه ی فرم هنری تاکید دارد و دوگانگی صورت و محتوا را مردود می شمارد. نوآوری نظریه ی لوکاچ در آن است که با تکیه بر سنت زیبایی شناسی آلمانی (کانت و هگل) و نقد آن، امکان تبیین جامعه شناختی هنر را فراهم می آورد. بدین گونه، شکل گیری و تکوین فرم های هنری نه در سطح ذهنیت هنرمند، بلکه در بستر ساختارهای اجتماعی و تاریخی تحلیل می شود. این مقاله نشان می دهد که چگونه نظریه ی رمان لوکاچ، الگویی برای صورت بندی جامعه شناسی هنر فراهم می سازد که از رهگذر آن می توان نسبت فرم هنری و واقعیت اجتماعی را به نحو منسجم فهم کرد.

کلیدواژه ها:

زیبا یی شناسی ، فرم هنری ، جورج لوکاچ ، رئالیسم ، شخصیت