تحلیل ساختار وجودی "خود" و فهم خویشتن در اندیشه ی هیدگر در پرتو نظریه ی استعاره ی ریکور

هیدگر و ریکور، هریک ازمنظری متفاوت به مساله ی خود (self) و فهم خویشتن پرداخته اند. ریکور با هرگونه هستی شناسی مستقیم مخالف است. به نظر وی هستی شناسی تنها از طریق تاویل نمادها و نشانه های زبان ممکن می شود. او معتقد است که درهستی شناسی هیدگر، ما می توانیم به سوی مبنا و اساس به عقب برویم، اما این امر ما را درمسیر بازگشت برای حل مسائل معرفت شناختی یاری نمی رساند. باوجود دیدگاه های متفاوت دو فیلسوف درمباحث "خود" و "خودفهمی"، تلاش می کنیم جنبه های مشترک را بیان نماییم و میان دو دیدگاه پیوند برقرار کنیم. نشان می دهیم که چگونه خودفهمی در نظر هردو فیلسوف درافق زبان و رابطه با دیگری، تحقق می یابد. سپس مدلل خواهیم کرد که بنابر نظریه ی استعاره دراندیشه ی ریکور می توان زبان و رابطه با دیگری را درتفکر هردو فیلسوف دارای ویژگی استعاری دانست. بابرقراری پیوند میان ویژگی تاویلی استعاره درحوزه ی معنا و زبان، با ساختار وجودی خود و خودفهمی، می توانیم ۱-از بنیان هستی شناختی امکان تاویل معناشناختی خود یا دازاین سخن بگوییم و ۲-چگونگی امکان پاسخ گویی هستی شناسی هیدگر به مسائل هرمنوتیکی را درپرتو نسبت دادن ویژگی استعاری به ساختار وجودی دازاین نشان دهیم.

کلیدواژه ها:

خود ، خودفهمی ، استعاره ، زبان ، دیگری