شناسایی آسیب در سازه ها به کمک تحریک آشوبناک و ویژگی وابستگی متقابل بهبودیافته

روش های شناسایی آسیب بر پایه ی تحریک آشوبناک، شامل استخراج برخی ویژگی ها می شوند که با استفاده از آن ها بتوان تغییرات ناشی از آسیب بر سازه را اندازه گیری کرد؛ که از میان آن ها می توان به ویژگی وابستگی متقابل تعمیم یافته اشاره کرد، که حساسیت مناسبی به آسیب، پیچیدگی محاسباتی پایین، و حساسیت نسبتا کم به عوامل محیطی دارد. اما ویژگی مذکور محدودیت هایی دارد که کاربرد آن را منحصر به موارد خاص می کند. در پژوهش حاضر، با افزودن ضریب حساسیت به آسیب و اعمال کنترل هایی در نحوه ی عملکرد ویژگی وابستگی متقابل تعمیم یافته، ضمن رفع محدودیت های ذکرشده، از خواص مطلوب آن در شناسایی آسیب استفاده شده است. در سازه ی تیر یکسر گیردار بررسی شده، در حالتی که ویژگی وابستگی متقابل، کوچک ترین کاهش وابستگی را در اثر آسیب نشان نمی دهد، ویژگی بهبودیافته با نشان دادن کاهش وابستگی میان دو نقطه از سازه با بهبود عملکرد ۲۰ درصدی، در تشخیص آسیب موفق عمل کرده است.

کلیدواژه ها:

شناسایی آسیب ، وابستگی متقابل تعمیم یافته ، جاذب آشوبناک ، تحریک آشوبناک