شکاف های حکمرانی هوشمند منابع انسانی در سطوح فردی ، سازمانی و نهادی

حکمرانی هوشمند منابع انسانی، چارچوبی برای هدایت تصمیمات داده محور منابع انسانی است و نیازمند هم راستایی در سه سطح فردی، سازمانی و نهادی است. هدف پژوهش حاضر شناسایی شکاف های حکمرانی هوشمند و تبیین الزامات راهبردی در جهت هماهنگی این سطوح می باشد. نوآوری این پژوهش در ارائه چارچوبی از شکاف های حکمرانی هوشمند منابع انسانی است که همزمان ابعاد فناورانه، انسانی، عدالت محور و فرهنگی را در سه سطح فردی، سازمانی و نهادی نشان می دهد. پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون  انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته و با نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی با ۱۵ نفر از اساتید دانشگاه، مدیران ارشد و مدیران منابع انسانی یکی از بانک های بزرگ کشور گردآوری شد. یافته ها نشان داد شکست در استقرار حکمرانی هوشمند، محصول ناهماهنگی در چهار بعد فناورانه، توسعه سرمایه انسانی، عدالت محور و فرهنگی است. در بعد فناورانه، شکاف میان سواد داده ای فردی، زیرساخت های سازمانی و نبود استانداردهای ملی داده محور دیده می شود. در بعد سرمایه انسانی، در توانمندی تحلیلی کارکنان با نظام های موجود آموزش سازمانی و سیاست های کلان آموزشی فاصله بسیار است. در بعد عدالت محور، کارکنان فاقد درک کافی از عدالت سیستمی بوده و  شفافیت سازمانی  محدود است. همچنین مکانیزم های نظارت بر هوش مصنوعی به درستی اجرا نمی شود. در بعد فرهنگی ناهماهنگی در آمادگی روان شناختی افراد، سبک رهبری و فرهنگ نهادی  برای تحول دیجیتال وجود دارد. نتیجه اینکه حکمرانی هوشمند منابع انسانی فرایندی شبکه ای است و بدون هم راستایی در سه سطح فرد، سازمان و نهاد، استقرار آن با شکست ساختاری مواجه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی منابع انسانی ، حکمرانی هوشمند ، حکمرانی هوشمند منابع انسانی ، هوش مصنوعی