اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر ذهنی سازی بر تعامل معلم-دانش آموز، فلسفه فراهیجانی و تجارب هیجانی نومعلمان

هدف: هدف از انجام این پژوهش اعتباریابی و بررسی اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر ذهنی سازی و بررسی اثر آن بر تعامل معلم-دانش آموز، فلسفه فراهیجانی و تجارب هیجانی نومعلمان بود. روش: پژوهش شبه آزمایشی به صورت طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری تمام نومعلمان دوره ابتدایی ناحیه تبادکان شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۰۵ بودند که از میان آن ها ۲۴ نومعلم به شیوه در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه ۱۲ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند؛ گروه آزمایش در طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای مورد آموزش ذهنی سازی قرار گرفت. هر دو گروه با استفاده از پرسشنامه های تعامل معلم و دانش آموز لارداسمی و کنی (۲۰۰۱)، فلسفه فراهیجانی سیوچی و همکاران (۲۰۱۵) و سیاهه هیجانات چن (۲۰۱۶) در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری مورد سنجش قرار گرفتند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد آموزش ذهنی سازی به نومعلمان توانسته است تفاوت معناداری بین دو گروه در رفتارهای بین فردی مثبت معلم (۲۲/۰=اندازه اثر، ۰۰۱/۰ p< و ۶۶۰/۶۰=F) و رفتارهای بین فردی منفی معلم (۲۷/۰=اندازه اثر، ۰۰۱/۰ p< و ۴۶۸/۷۵=F)، فلسفه فراهیجانی (۲۸/۰=اندازه اثر، ۰۰۱/۰ p< و ۲۲۵/۷۸=F)، تجارب هیجانی مثبت (۲۴/۰=اندازه اثر، ۰۰۱/۰ p< و ۶۴۰/۷۰=F) و منفی (۲۱/۰=اندازه اثر، ۰۵/۰ p< و ۰۹۰/۱۶=F) ایجاد کند. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که آموزش ذهنی سازی می تواند به عنوان برنامه ای موثر در جهت بهبود تعامل معلم و دانش آموز، فلسفه فراهیجانی و تجارب هیجانی نومعلمان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم-دانش آموز ، تجارب هیجانی ، ذهنی سازی ، فراهیجان ، نومعلمان