انتقال گازهای خون از طریق غشاهای همودیالیز: مزایای فعلی، چالش ها و چشم اندازهای آینده

فرایندهای جداسازی غشایی از مهم ترین روش های جداسازی به کمک انتقال جرم در یک فاز است. غشاها به عنوان یک لایه نازک می توانند اجزای یک سیال را به طور انتخابی از آن جدا و انتقال جرم بین فازها را کنترل کنند. فرایندهای مختلف غشایی براساس نیروی محرکه فرایند و اندازه اجزا تعریف می شوند که یکی از مهم ترین آنها، فرایند غشایی دیالیز با کاربرد اصلی همودیالیز است. در دیالیز، فرایند تصفیه خون براساس تفاوت ابعاد مواد و با محرک اختلاف فشار و غلظت، بین محیط خون و محلول دیالیز انجام می شود. غشاها ازلحاظ جنس به دو گروه غشاهای سلولزی و غشاهای پلیمرهای مصنوعی تقسیم می شوند. پیشرفت ها در شیمی پلیمر منجر به توسعه غشاهایی با ویژگی های خاص شده است که بازنگری در طبقه بندی انواع این غشاها و مزایای آن را الزامی می کند. توسعه غشاها با شار بالا و کارآمدتر، مانند همودیافیلتراسیون منجر به بهبود میزان حذف سموم اورمیک شده است. همچنین غشاهای جدیدی با افزایش اندازه منافذ برای درمان های خاص ساخته شده اند، که امکان حذف مولکول ها با وزن مولکولی بالاتر، مانند واسطه های التهابی و زنجیره های سبک ایمونوگلوبین های حاصل از میلوم های متعدد را فراهم می کنند. در این غشاها پارامترهایی ازجمله شاخص های نفوذپذیری جدید، ماهیت آبدوستی یا آب گریزی، ظرفیت جذب و پتانسیل الکتریکی توصیف شده اند. در این مقاله به منظور بررسی عمیق تر کارایی ساختارهای این غشاها در انتقال گازهای خونی، جنبه های مختلفی مانند دفع مواد زائد، عدم دفع اجزا مفید خون، سازگاری بیشتر با محیط خون در طول همودیالیز، عملیات جداسازی سریع تر برای کاهش زمان فرایند همودیالیز و کاهش عوارض جانبی، موردبررسی و دسته بندی قرارگرفته اند.

کلیدواژه ها:

صافی دیالیز ، گازهای خونی ، تجهیزات پزشکی ، فشار تبادل ، پلی اترسولفون