تحلیل فرهنگ سیاسی روشنفکران دینی بعد از انقلاب اسلامی

فرهنگ سیاسی به معنای ساختارها، ارزش ها، ایستارها و احساسات نسبت به سیاست و رفتار سیاسی در جامعه است.باتوجه به اهمیت فرهنگ سیاسی ، پژوهش ذیل با استفاده از روش تحلیل گفتمان لاکلاو و موفه به مطالعه فرهنگ سیاسی روشنفکران دینی ایران پس از انقلاب اسلامی می پردازد. جامعه آماری شامل ۲۰ متن از پنج روشنفکر دینی است. یافته ها نشان می دهد که دال مرکزی گفتمان این روشنفکران «نقد قدرت سیاسی» بوده، که که با دال های شناور شامل «آزادی»، «حقوق انسانی»، «گفتگو و نفی خشونت»، «جامعه مدنی» و «نقد سنت» مفصل بندی شده است که در چارچوب دال مرکزی معنا می یابند. این گفتمان بازتابی از فرهنگ سیاسی مشارکتی است که بر پایبندی به ارزش های مدرن مانند حقوق بشر، کثرتگرایی و عقلانیت انتقادی استوار است. روشنفکران دینی با تاکید بر سازگاری دین و مدرنیته، به دنبال بازتعریف رابطه بین سنت و تجدد در فضای سیاسی ایران هستند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که این گفتمان نقش موثری در شکل دهی به تحولات سیاسی و اجتماعی ایران پس از انقلاب داشته و چالش های پیشروی توسعه سیاسی را با نگاهی انتقادی و اصلاحگرانه بررسی می کند

کلیدواژه ها:

تحلیل گفتمان ، روشنفکران دینی ، فرهنگ سیاسی ، نقد قدرت