تجزیه و تحلیل بحران هویت ملی و شکنندگی تاریخی در دولت پهلوی اول

دوره پهلوی اول (۱۳۰۴-۱۳۲۰ ش) یکی از پرچالش ترین و پرتلاطم ترین دوره های تاریخ معاصر ایران به شمار می رود. در این دوره، تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی گسترده ای در کشور به وقوع پیوست که پیامدهای آن تا امروز نیز قابل مشاهده است. یکی از مهم ترین این تحولات، بحران هویت ملی و شکنندگی تاریخی بود که جامعه ایران با آن دست به گریبان بود. لذا هدف پژوهش پیشرو تجزیه و تحلیل بحران هویت ملی و شکنندگی تاریخی در دوره پهلوی اول است. لذا سوال اصلی پژوهش این است که «عوامل تاثیر گذار بر بحران هویت ملی و شکنندگی تاریخی در دوره پهلوی اول کدامند؟». در این راستا، پژوهش حاضر با استفاده از روش کیفی از نوع توصیفی-تحلیلی در پی تحلیل بحران هویت ملی و شکنندگی تاریخی در دوره رضا خان می باشد. رویکرد غالب در این نوشتار بهره گیری از نظریه بحران هویت ملی است. داده ها به شیوه کتابخانه ای – اسنادی با استفاده از فیش برداری از اسناد، کتاب ها، مقالات و غیره گردآوری شده است.. یافته های پژوهش حاکی از این است که عوامل موثر بر بحران هویت ملی و شکنندگی تاریخی دوره اول پهلوی با توجه به نظریه بحران های هویتی، می توان گفت عوامل چندگانه همچون؛ فرهنگ غربی، تحریم ها و تاثیرات اقتصادی، تاثیرات فرهنگی و هنری، تاثیرات سیاسی، ایدئولوژیک بودن هویت ملی و بهره برداری آن توسط رژیم های سیاسی در بروز و تعمیق بحران هویتی در دوره پهلوی اول نقش داشتند. این بحران هویتی یکی از مهم ترین چالش های دوران تاریخ ایران محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

بحران هویت ، هویت ملی ، شکنندگی تاریخی ، پهلوی اول ، ایران