اثر مدل آموزش ترکیبی بر انگیزش تحصیلی و اشتیاق شخصی دانشجویان معماری در درس طراحی فنی: یک مطالعه شبه آزمایشی

هدف از این تحقیق، بررسی و آزمون شیوه آموزش دروس فن ساختمان و کاربرد آن در ارتقای اشتیاق شخصی و انگیزش تحصیلی دانشجویان رشته مهندسی معماری می­باشد. برای اجرای تحقیق یک مدل آموزشی ترکیبی که از چهار روش ایجاد یک محیط سازنده­گرا، روش گردش علمی، روش پروژه و حل مسئله و نهایتا روش مدل­سازی اطلاعات ساختمان (BIM) جهت آموزش دانشجویان در درس طراحی فنی آماده­سازی گردید که  به یک کلاس از دو کلاس درس طراحی فنی ساختمان ارائه شد. طرح تحقیق شبه آزمایشی با گروه کنترل (گواه) و گروه آزمایشی و با استفاده از پیش­آزمون و پس­آزمون صورت پذیرفت. در ابتدای نیمسال تحصیلی پیش­آزمون­هایی با انجام آزمون t با دو نمونه مستقل برای مقایسه­ی میزان اشتیاق شخصی و انگیزش تحصیلی دانشجویان دو گروه در درس طراحی فنی ساختمان اجرا شد. با انجام پیش­آزمون­ها در ابتدای نیمسال تحصیلی، یافته­ها نشان دادند که دو گروه از نظر اشتیاق شخصی و انگیزه تحصیلی با هم تفاوت قابل ملاحظه­ای نداشتند. اما در پایان نیمسال تحصیلی با انجام پس­آزمون، یافته­های تحقیق نشان دادند که به­کارگیری روش آموزشی پیشنهادی در ارتقای انگیزش تحصیلی دانشجویان گروه آزمایشی تاثیرگذار بوده و نسبت به گروه دیگر برتری قابل ملاحظه­ای داشت. لذا بسته پیشنهادی آموزشی، بر میزان انگیزش تحصیلی دانشجویان تاثیر مستقیم داشته و نشانگر ارتقای توانایی دانشجویان در انجام تکالیف طراحی فنی بود.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، آموزش سازنده گرا ، اشتیاق شخصی ، انگیزش تحصیلی ، دروس فن ساختمان ، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM)