تحلیل عصب فلسفی هویت روایی داماسیو در پیوند با نظریه های روایی هویت

هویت روایی یکی از مفاهیم بنیادین در تلاقی فلسفه ذهن، پدیدارشناسی و علوم اعصاب است که تبیین آن مستلزم توجه هم زمان به سازوکارهای زیستی و ابعاد تفسیری تجربه انسانی است. پژوهش حاضر با تمرکز بر تحلیل عصب فلسفی هویت روایی در نظریه آنتونیو داماسیو، می کوشد نحوه تکوین هویت روایی را در پیوند با مفهوم خودزندگی نامه ای بررسی کرده و نسبت آن را با برخی از مهم ترین نظریه های فلسفی هویت تبیین کند. در این راستا، دیدگاه داماسیو درباره نقش آگاهی هسته ای، آگاهی گسترده و سازوکارهای عصبی درگیر در یکپارچه سازی حافظه و تجربه، با آرای پل ریکور، درک پارفیت، جان لاک و مرلو-پونتی در باب روایت، تداوم روانی، حافظه و بدن مندی مقایسه شده است. روش پژوهش تحلیلی-تطبیقی و میان رشته ای است و با تلفیق تحلیل مفهومی متون فلسفی و یافته های عصب شناختی، امکان ارزیابی ظرفیت ها و محدودیت های تبیین عصب محور هویت روایی را فراهم می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظریه داماسیو، به رغم توانمندی در توضیح زیست عصبی شکل گیری هویت روایی و همگرایی قابل توجه با برخی رویکردهای فلسفی، در تبیین کامل ابعاد سوبژکتیو، بدن مند، اجتماعی و فرهنگی هویت با محدودیت هایی مواجه است. بر این اساس، هویت روایی را نمی توان صرفا به فرایندهای عصبی فروکاست، بلکه باید آن را پدیده ای چندلایه و پروژه ای وجودی دانست که در پیوند

کلیدواژه ها:

هویت روایی ، آنتونیو داماسیو ، کورتکس پیش پیشانی ، فلسفه ذهن ، تداوم روانی ، حافظه اپیزودیک ، بدن مندی