ساخت پچ های قلبی با استفاده از الکتروریسی: مروری جامع بر روش ها و تاثیرات آن ها

مقدمه: بیماری های قلبی –عروقی، به ویژه سکته ی قلبی، همچنان از مهم ترین علل مرگ ومیر هستند. محدودیت های درمان هایی مانند پیوند قلب، توجه پژوهشگران را به مهندسی بافت و به ویژه فناوری الکتروریسی برای ساخت داربست های نانوالیافی مشابه ماتریکس خارج سلولی قلب معطوف کرده است. روش کار: در این مرور، مطالعات دو دهه ی اخیر درباره پچ های قلبی الکتروریسی شده بررسی شدند. جستجو در پایگاه های PubMed، Scopus و Web of Science با کلیدواژه های مرتبط با "الکتروریسی"، "پچ قلبی" و"نانوالیاف" انجام شد. مقالاتی انتخاب شدند که در آن ها داربست های الکتروریسی شده برای کاربردهای مهندسی بافت قلب ارزیابی شده بود و اطلاعات مربوط به نوع پلیمر، روش الکتروریسی و نتایج استخراج و دسته بندی گردید. نتایج: بررسی مطالعات نشان داد که داربست های الکتروریسی شده ی پلیمری، قادر به ایجاد ساختارهایی با جهت گیری مناسب فیبرها هستند که تا حد زیادی معماری ماتریکس خارج سلولی میوکارد را تقلید می کنند. نتایج گزارش شده در مطالعات مختلف حاکی از آن است که چنین داربست هایی می توانند چسبندگی، بقا و تمایز سلول های قلبی (از جمله کاردیومیوسیت ها، سلول های اندوتلیال) را بهبود دهند. نتیجه گیری: مجموع شواهد موجود نشان می دهد که داربست های نانوالیافی حاصل از الکتروریسی، پتانسیل بالایی برای توسعه ی پچ های قلبی در مهندسی بافت قلب دارند و می توانند محیطی مناسب برای حمایت از سلول های قلبی و بهبود بازسازی بافتی فراهم آورند. با وجود پیشرفت های چشم گیر، نیاز به مطالعات بیشتر برای بهینه سازی ترکیب مواد، معماری داربست و ارزیابی عملکرد در مدل های پیش بالینی وجود دارد. در مجموع، فناوری الکتروریسی می تواند به عنوان یکی از امیدبخش ترین رویکردها در طراحی درمان های جایگزین برای روش های مرسوم در بازسازی میوکارد آسیب دیده در آینده ای نه چندان دور مطرح شود.

کلیدواژه ها:

الکتروریسی ، داربست ، مهندسی بافت قلب ، پچ های قلبی