تاثیر یک دوره تمرینات اصلاحی برکنترل پاسچر و عملکرد حرکتی زنان معتاد مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی

مقدمه: هدف ازپژوهش حاضر، تاثیر یک دوره تمرینات اصلاحی برکنترل پاسچر و عملکرد حرکتی زنان معتاد با سندرم متقاطع فوقانی می باشد. سندرم متقاطع فوقانی یک حالت غیرعادی است که به تغییری خاص الگوی فعالیت عضلانی و الگوی حرکتی و انحراف وضعیتی اشاره می کند. این تغییر می تواند منجر به بروزعلائم اسکلتی عضلانی در سر، گردن، شانه (کتف) و قسمت فوقانی کمر شود. روش کار: در مطالعه حاضر، ۲۰ نفر ازافراد مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه با دامنه سنی ۲۰تا ۴۰ سال به عنوان نمونه آماری انتخاب و به دو گروه تجربی ( ۱۰ نفر) و کنترل ( ۱۰ نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی تمرینات اصلاحی را به مدت ۸ هفته و هر هفته ۳ جلسه اجرا نمودند و گروه کنترل صرفا در تست های پیش آزمون و پس آزمون شرکت داشتند. ازآزمونY برایکنترل پاسچر و همچنین میزان عملکرد شانه با استفاده از پرسشنامه شاخص ناتوانی(SPADI) ارزیابی شد. برای ارزیابی نرمال بودن توزیع داده ها، از آزمون شاپیروویلک همچنین به منظور مقایسه پیش آزمون و پس آزمون از تحلیل کواریانس و جهت بررسی تغییرات درون گروهی از آزمون t همبسته استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که پس از ۸ هفته تمرینات اصلاحی، گروه تجربی بهبود معناداری در کنترل پاسچر (F=۰/۰۰۰) و همچنین در میزان ناتوانی عملکردی(F=۰/۰۰۰) نسبت به پیش آزمون و درمقایسه با گروه کنترلدارا بودند(۰۵/۰≥P). نتیجه گیری: براساس نتایج بدست آمده می توان چنین استنباط نمود که تمرینات اصلاحی برروی متغیرهای پژوهش (کنترل پاسچر و میزان ناتوانی عملکردی) در افراد با سندرم متقاطع فوقانی اثر مثبت و معناداری داشته

کلیدواژه ها:

تمرینات اصلاحی ، پاسچر ، زنان معتاد ، سندرم متقاطع فوقانی ، ناتوانی عملکردی