تعارض کار–خانواده و فرسودگی شغلی در کارکنان صنعت پتروشیمی: نقش تعدیل گر حمایت سازمانی ادراک شده

هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش تعدیل گر حمایت سازمانی ادراک شده در رابطه بین تعارض کار–خانواده و فرسودگی شغلی در میان کارکنان یک شرکت پتروشیمی بود. روش: این مطالعه به روش توصیفی–همبستگی و با طرح مقطعی انجام شد. داده ها از ۲۶۰ نفر از کارکنان عملیاتی و غیرعملیاتی که به صورت در دسترس در پژوهش مشارکت داشتند گردآوری شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارض کار–خانواده کارلسون، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک شده آیزنبرگر و پرسشنامه فرسودگی شغلی کپنهاگ بود. تحلیل داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد و برای آزمون نقش تعدیل گری از افزونه PROCESS استفاده گردید.یافته ها: نتایج نشان داد تعارض کار–خانواده اثر مستقیم و مثبت بر فرسودگی شغلی دارد (β = ۰.۶۴۲، p < ۰.۰۰۱). همچنین حمایت سازمانی ادراک شده اثر مستقیم و منفی بر فرسودگی شغلی داشت (β = −۰.۵۹۸، p < ۰.۰۰۱). علاوه بر این، بین تعارض کار–خانواده و حمایت سازمانی ادراک شده رابطه منفی و معنادار مشاهده شد (β = −۰.۳۷۸، p = ۰.۰۱۸). نتایج اثر تعاملی نیز نشان داد حمایت سازمانی ادراک شده نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین تعارض کار–خانواده و فرسودگی شغلی دارد (β = −۰.۰۱۹، p = ۰.۰۱۰)؛ به طوری که در سطوح بالاتر حمایت سازمانی، شدت رابطه مثبت بین تعارض کار–خانواده و فرسودگی شغلی کاهش می یابد. نتیجه گیری: یافته ها بیانگر نقش حمایتی سازمان در کاهش پیامدهای منفی تعارض کار–خانواده است. تقویت سیاست ها و برنامه های حمایتی، به ویژه در محیط های کاری پرفشار و شیفتی صنعت پتروشیمی، می تواند به کاهش فرسودگی شغلی و ارتقای سلامت روان کارکنان منجر شود.

کلیدواژه ها:

تعارض کار–خانواده ، حمایت سازمانی ادراک شده ، فرسودگی شغلی ، صنعت پتروشیمی