پیامدهای بهداشتی آب آشامیدنی سخت: مرور روایتی شواهد علمی و مکانیسم های زیستی با تاکید بر نسبت بهینه کلسیم به منیزیم
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 45
فایل این مقاله در 33 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JEPSUD-2-4_002
تاریخ نمایه سازی: 14 مرداد 1405
چکیده مقاله:
آب سخت، به دلیل غلظت بالای یون های کلسیم و منیزیم، یکی از شاخص های مهم کیفیت آب آشامیدنی است که اثرات متعددی بر سلامت انسان دارد. شواهد اپیدمیولوژیک و بالینی طی دو دهه اخیر نشان داده اند که مصرف آب سخت می تواند با بهبود عملکرد فیزیولوژیک و کاهش بروز برخی بیماری های مزمن همراه باشد. این مطالعه، با هدف مرور روایتی شواهد علمی درباره پیامدهای بهداشتی آب سخت و تبیین مکانیسم های احتمالی، با تاکید بر نسبت بهینه کلسیم به منیزیم، انجام شد. یک مرور غیرنظام مند در پایگاه های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد. مطالعات اپیدمیولوژیک، کارآزمایی های انسانی و پژوهش های تجربی مرتبط با سختی آب و پیامدهای سلامت مورد بررسی قرار گرفتند. شواهد نشان می دهد مصرف آب با سختی متوسط تا بالا، به ویژه در حضور منیزیم کافی با کاهش خطر بیماری های قلبی– عروقی، سکته مغزی و دیابت نوع ۲ مرتبط است. مکانیسم های احتمالی شامل تنظیم فشار خون، اثرات ضدآریتمی منیزیم، رقابت یونی با فلزات سنگین و کاهش جذب آن ها است. همچنین ارتباط مثبت بین سختی آب و افزایش تراکم مواد معدنی استخوان، بهبود عملکرد گوارشی و برخی شاخص های سوخت وساز مشاهده شده است. با این حال، آب سخت در تماس با پوست نوزادان می تواند در حضور شوینده ها خطر درماتیت آتوپیک را افزایش دهد، هرچند مصرف خوراکی آن چنین اثری ندارد. در زمینه سلامت باروری، شواهد محدودی از نقش مثبت منیزیم و کلسیم در کیفیت اسپرم و عملکرد تخمدان ها وجود دارد. برخلاف باور عمومی، شواهدی مبنی بر افزایش خطر سنگ کلیه در اثر مصرف آب سخت وجود ندارد. نسبت بهینه کلسیم به منیزیم (تقریبا ۲ تا ۳) می تواند در بهینه سازی فراهمی زیستی و تعادل الکترولیتی نقش داشته باشد. در مقابل، وجود همزمان آلاینده های شیمیایی و فلزی نظیر آرسنیک و منگنز در برخی منابع آب می تواند پیامدهای نوروتوکسیک ایجاد کند که باید از اثرات املاح سختی تفکیک شود. رویکردهای مدیریت کیفیت آب شهری نباید صرفا بر حذف کامل سختی متمرکز باشند، بلکه لازم است تعادل مواد معدنی مفید، به ویژه تامین کافی منیزیم، در کنار کنترل آلاینده ها مدنظر قرار گیرد. تعیین نسبت بهینه کلسیم به منیزیم می تواند به عنوان شاخصی تکمیلی در سیاست گذاری کیفیت آب و توسعه پایدار سامانه های تامین آب شهری مطرح شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد صفری
دانشجوی پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی، واحدکرمان، کرمان، ایران
احمد اصل هاشمی
مرکز تحقیقات سلامت و محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
غلامحسین صفری
مرکز تحقیقات سلامت و محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران