پویایی مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای در مناطق با اقلیم متفاوت ایران: کاربرد مدل LEAP در گیلان، کرمان و کردستان (۲۰۲۱–۲۰۴۰)

این مطالعه روند مصرف مبتنی بر توسعه پایدار و بهینه انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای در سه استان ایران شامل گیلان، کرمان و کردستان را در بازه زمانی ۲۰۲۱ تا ۲۰۴۰ بررسی می کند. داده های جمعیتی، اقتصادی و اقلیمی شامل جمعیت، تعداد خانوار، اندازه خانوار، GDP و شاخص های HDD و CDD برای پیش بینی مصرف انرژی در بخش های خانگی، صنعتی، خدمات و حمل ونقل مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد که جمعیت کرمان از ۳/۲۱ میلیون نفر در ۲۰۲۱ به ۳/۹۸ میلیون نفر در ۲۰۴۰ می رسد و تقاضای نهایی انرژی آن از ۵۰/۲ به ۶۴/۱ میلیون GJ افزایش می یابد؛ در گیلان جمعیت از ۲/۵۳ به ۳/۰۱ میلیون نفر و مصرف انرژی از ۴۰/۷ به ۵۱/۳ میلیون GJ رشد می کند و در کردستان جمعیت از ۱/۶۰ به ۱/۹۵ میلیون نفر و مصرف انرژی از ۲۱/۳ به ۲۷/۴ میلیون GJ افزایش می یابد. سناریوهای بهره وری انرژی و انرژی پاک موجب کاهش مصرف تا %۲۲–۱۸ و انتشار CO₂ تا حدود %۲۴–۲۰ نسبت به سناریوی پایه می شوند. تحلیل های اقلیمی نشان می دهد که کرمان بیش ترین نیاز به سرمایش (CDD = ۱۶۵۰) و کردستان بیش ترین نیاز به گرمایش (HDD = ۲۴۰۰) را دارد. این یافته ها اهمیت طراحی سیاست های منطقه ای و بهینه سازی مصرف انرژی متناسب با اقلیم و ساختار اقتصادی و جمعیتی را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، توسعه بهینه انرژی ، انتشار گازهای گلخانه ای ، سیاست انرژی ، بهره وری انرژی ، انرژی تجدیدپذیر ، ایران