نظارت فقه امامیه بر فقه اهل سنت و تاثیر آن در استنباط

روایات اهل بیت(ع) و دلالات سکوتی ایشان از منابع مهم کشف احکام شرعی به شمار می رود. شرایط و جو حاکم عصر صدور، در فهم مراد جدی ایشان تاثیر بسزایی دارد و ممکن است از خطاب واحد در دو عصر دو مضمون متفاوت برداشت شود و سکوت اهل بیت(ع) تنها در فضایی خاص رضایت ایشان را افاده کند.جو فقهی اهل سنت از مهم ترین نکات تطبیقی شرایط صدور به شمار می رود. توجه به این نکته از زمان آیت الله بروجردی و محقق داماد شکل گرفته و دلالت روایات و سکوت اهل بیت(ع) را تحت الشعاع قرار داده و در فروعات فقهی متعددی نظرات نوینی را باعث شده است. در این مقاله با روش توصیفی تحلیلی بعد از تبیین صحیح از نظریه نظارت، نقش جو فقهی عامه در فهم صحیح از روایات تحت عناوینی از قبیل انصراف خطاب، الغای خصوصیت و اصطیاد عنوان عام، فهم حکم تکلیفی یا وضعی و امر عقیب توهم حظر مورد بررسی قرار گرفته و همچنین حجیت سیره متشرعه عامه در امور محل ابتلا و پراهمیت امکان سنجی شده و مقدمات استدلال به آن تبیین شده است.

کلیدواژه ها:

نظریه نظارت ، فضای صدور ، فقه تطبیقی ، تعلیقه بودن روایات شیعه بر عامه ، سیره متشرعه عامه