تاثیر نانوسیلیکون و اسیدسالیسیلیک بر فعالیت آنتی اکسیدانی و رنگیزه های فتوسنتزی لوبیا چیتی تحت تنش کم آبی

با توجه به مشکل کم آبی، بررسی سازوکار های تنش خشکی و یافتن روش هایی برای به حداقل رساندن اثرات منفی آن، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این پژوهش، اثرات نانو سیلیکون و اسیدسالیسیلیک در تعدیل اثرات نامطلوب تنش کم آبی بر شاخص های فتوسنتزی و بیوشیمیایی لوبیا چیتی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش به­صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در سه تکرار انجام شد. عامل های مورد بررسی شامل آبیاری در دو سطح به عنوان کرت اصلی و محلول پاشی نانوسیلیکون و اسید سالیسیلیک در کرت های فرعی قرار گرفتند. نتایج نشان داد محلول پاشی بوته های لوبیا چیتی با نانوسیلیکون و اسید سالیسیلیک موجب افزایش معنی دار رنگیزه های فتوسنتری، فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی و عملکرد دانه شد و میزان پراکسیدهیدروژن و مالون دی آلدهید را کاهش داد. بیش ترین فعالیت آنزیم های کاتالاز، پراکسیداز و پلی فنول اکسیداز به ترتیب ۴۷/۷، ۳۳/۴۰ و ۲۶/۱۰ واحد بر میلی گرم پروتئین، با محلول پاشی توام ۳ میلی مولار نانو سیلیکون و ۲۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک تحت تنش کم آبی مشاهده شد. این ترکیب تیماری همچنین موجب افزایش ۹۲/۵۱ و ۶۹/۸۴ درصدی کلروفیل a، ۵۸/۴۵ و ۴۰/۷۷ درصدی کلروفیل b، ۸۲/۵۶ و ۰۹/۷۲ درصدی کلروفیل کل و ۹۵/۳۴ و ۶۴/۴۰ درصدی عملکرد دانه نسبت به تیمار شاهد به ترتیب تحت شرایط آبیاری کامل و تنش کم آبی شد. با توجه به نتایج بدست آمده می توان محلول پاشی نانوسیلیکون و اسید سالیسیلیک به صورت‎ ترکیبی به ویژه تلفیق غلظت های ۳ میلی­مولار نانوسیلیکون و ۲۰۰ میلی گرم در لیتر اسید سالیسیلیک را به عنوان یک روش مفید برای کاهش خسارات ناشی از تنش کم آبی و بهبود شاخص های فیزیولوژیک مرتبط با تحمل به خشکی به کشاورزان توصیه نمود.

کلیدواژه ها:

آنزیم های آنتی اکسیدان ، تنش خشکی ، کلروفیل ، مالون دی آلدهید ، نانو ذرات