ما بودگی فرایندی در تجربه ی زیسته ی زوج های صمیمی: یک مطالعه ی پدیدارشناسی تفسیری

هدف: پژوهش های پیشین، تجربه ی «ما بودن» در روابط زناشویی را عمدتا از طریق شاخص های زبانی یا سازه های شناختی بررسی کرده اند و کمتر به چگونگی شکل گیری و تحول این تجربه در زندگی روزمره زوج ها پرداخته اند. هدف پژوهش حاضر، فهم تجربه ی زیسته ی «ما بودن» و چگونگی شکل گیری، تداوم، تغییر و تثبیت آن در روابط زناشویی بود. روش: این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری انجام گرفت. مشارکت کنندگان شامل ۸ زوج دارای رابطه ای نسبتا صمیمی و پایدار بودند که به شیوه ی هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته گردآوری و با روش تحلیل پدیدارشناسی تفسیری تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان دادند که تجربه ی «ما بودن» در روابط زناشویی یک وضعیت ثابت نیست، بلکه فرایندی پویا و در حال تحول است. این تجربه در قالب پنج مضمون اصلی پدیدار شد: شکل گیری تجربه ی «ما بودن»، تنظیم رابطه بر پایه ی «ما بودن»، ماآگاهی در رابطه، بازتعریف «ما» در بحران ها و موقعیت های دشوار رابطه، و تثبیت تجربه ی «ما». نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که «ما بودن» را می توان به عنوان فرایندی مستمر از شکل گیری، تنظیم، بازاندیشی و تثبیت هویت مشترک در رابطه ی زوجی فهم کرد. بر این اساس، توجه به کیفیت تجربه ی «ما بودن» می تواند به زوج درمانگران کمک کند تا فراتر از حل تعارض ها، بر تقویت هویت مشترک زوجی، افزایش آگاهی رابطه ای و بازسازی پیوند زوج ها در دوره های دشوار زندگی تمرکز کنند. پژوهش حاضر با ارائه ی مفهوم «ما بودگی فرایندی»، چارچوبی برای فهم پویایی هویت مشترک در روابط زناشویی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

Processual we‑ness ، Lived experience ، Interpretative phenomenology ، Shared horizon ، We‑consciousness ، Couple therapy ، Marital relationship ، پدیدارشناسی تفسیری ، تجربه ی زیسته ، تجربه ی مایی ، رابطه ی زناشویی ، زوج درمانی ، ماآگاهی ، ما بودگی فرایندی